[christ-cross]

Bardzo fajny ten film. Nie widziałem go wcześniej.

[Lanikan]

Jest w tym filmie pewne wydarzenie, które mi o czymś przypomina.

Co sądzisz o praktyce tej starej Tybetanki? Czy ma szanse uzdrowić tak nie tylko siebie, ale również świat? Jak w ogóle oceniasz ideę pustelnictwa?

Mnie to póki co kręci, czuję, że mogłoby mnie to bardzo odmienić. Chciałbym przeżyć samotnię, ale raczej w ramach doświadczenia, powiedzmy parę tygodni, może nawet tydzień - ale na pewno nie całe życie. Ludzie są dla mnie wciąż zbyt cenni, by zamykać się na świat.

Chociaż społeczności klasztorne to bardzo fajne ekipy, podobno.

[David]

Ja stwierdziłem kiedyś że życie w samotni byłoby dla mnie idealne. Ale cóż Pan mnie nauczył, że muszę świecić pośród mroku, bo gdy ktoś zapala płomień pozwala aby świecił on wszystkim domownikom

[christ-cross]

Sorry że z takim poślizgiem odpowiadam ale jakoś tak wyszło.

Co do pustelnictwa i samotnej medytacji to sam nie wiem co o tym myśleć. Bo co niby można osiągnąć siedząc gdzieś i w zasadzie nic nie robiąc prócz modlitwy czy medytacji. Jest w tym coś pociągającego i tajemniczego. Ten Rinpocze z filmu w końcu osiągnął oświecenie przebywając w samotności. Czy to jest zatem warunek konieczny?

Samotność na pewno sprzyja samoobserwacji. Ale czy można liczyć na jakieś olśnienie czy przemianę zewnętrzną? Nie znam odpowiedzi na takie pytanie ale skoro inni to robia to coś w tym musi być.

A zakonników nigdy nie zrozumiem. Myślę że zakony to relikt przeszłości, taka średniowieczna pozostałość. W samym buddyzmie też było tak że do zakonu wstępowali chłopcy nie dlatego żeby medytować tylko dlatego że było darmowe jedzenie, spanie i ubrania.

[As]

[christ-cross]

Myślę że w dzisiejszych czasach trzeba wybierać. Czy chcę się żyć według zasad mainstreamu czyli odnajdywać się w świecie takim jaki on jest i godzić się z jego wymaganiami albo od niego uciekać. Ten bohater filmu o buddyzmie miał bardzo sprzyjające warunki. Żył w kraju zacofanym cywilizacyjnie, mógł sobie pozwolić na taki styl życia. My, ludzie żyjący w Europie musimy się odnajdywać w swojej rzeczywistości i zabawa w pustelnictwo pozostanie tylko zabawą a nie sposobem na życie. Czy w ogóle opłaca się szukać prawdy o sobie i życiu skoro i tak na codzień trzeba poświęcać czas tak prozaicznym rzeczom jak jedzenie,spanie, praca, nauka, zarabianie. Co z tego że osiągnąłbym oświecenie skoro i tak dalej będę musiał jeść, chodzić do pracy,zarabiać i wydawać kasę. Na czym polegałaby taka wewnętrzna przemiana skoro świat nadal pozostałby taki sam ? Czy moje życie na prawdę uległoby zmianie czy byłoby to tylko złudzenie a może z czasem wszystko wróciłoby do normy i było po staremu. Człowiek jest w stanie do wszystkiego się przyzwyczaić.

[christ-cross]

Asie,

ja do zakonów prywatnie nic nie mam. Pisząc o nich bardziej miałem na myśli raczej styl życia zakonnika, jego codzienność, rutynę, alienację, pustelnictwo. Te wszystkie elementy jego życia które są dla mnie czymś nie do ogarnięcia. Z dala od rodziny, znajomych, praktycznie bez zabawy bo niby jak bawią się zakonnicy? Brak wolności osobistej, czyli robienia co się chcę, bo są reguły zakonne, bo jest ksiądz przeor i jest mnóstwo zakazów i nakazów, brak własności prywatnej, zamknięcie się na świat w pewnym zakresie.

To właśnie tego nie rozumiem, co skłania ludzi do porzucania swego dotychczasowego życia i chowania się w zakonie? Czy tam jest więcej Boga? Czy zakonnikom częściej odpowiada, czy ich bardziej kocha?

Nie neguję oczywiście osiągnięć i dorobku kulturowego wszelakich zakonów w historii świata. Na pewno dużo dały światu ale jak już mówiłem bardziej mi chodzi i życie zakonne.

[Roberto]

[As]

[zosia]

A ja myślę, że christa-crossa ten problem raczej nie występuje. Nie ma powołania do medytacji, rozważań, odsuwa się więc od tego i to dobrze, że nie próbuje niczego robić wbrew sobie. Być może jego misja życiowa jest zupełnie inna.

Widzę problem christa w czymś zupełnie innym - w lenistwie duchowym i wygodnictwie.
Jak sam wskazał swoją drogę do ateizmu, odrzucenie rodzimej religii wystąpiło w momencie, kiedy ta religia zaczęła stawiać jakieś wymagania, a nie dlatego, że przestał wierzyć w Boga.
Zainteresował go buddyzm, jako ciekawostka, coś zupełnie innego, egzotycznego i było to zainteresowanie powierzchowne, bo gdy tylko zobaczył wymagania tej religii, czy raczej filozofii życia - natychmiast zniechęcił się do tego.
On już jest na pustyni, którą nazwał ateizmem. Na pustyni wewnętrznej, a w tej sytuacji dołożenie rzeczywistej pustelni, to właściwie zatracenie całkowite siebie.
Brak sensu swej egzystencji prowadzi w przepaść. On jest w szczególnie niebezpiecznej sytuacji. Jeśli nie dojrzeje na tyle duchowo, aby zacząć wymagać czegoś od siebie - będzie ciałem bezwolnie toczącym się przez życie i poddającym się tylko instynktom.
Każdy człowiek otrzymuje swoją pustynię, jak Jezus przed rozpoczęciem Swej misyjnej działalności, ale Jezus spędził ją na poście i modlitwie, po czym nastąpiło kuszenie, któremu był już w stanie dać odpór, bo był na tyle umocniony duchowo, aby pokonać szatana.
Otóż christ, nie trzeba być na Saharze, aby być na pustyni. Nie trzeba zaniedbywać swych obowiązków ty już jesteś na pustyni wewnętrznej. Zacznij szkolić swoją osobowość i stawiać sobie jakieś wymagania - takie ćwiczenia duchowe dadzą ci świadomość, że nie jesteś bezwolną bryłą ciała, ale masz wolę, która rozporządza twoim ciałem. Na początek stawiaj sobie łatwe cele - osiągnięcie ich daje satysfakcję i zachętę do dalszych wysiłków.

[Lanikan]

Mądre słowa.

Cytat:

Każdy człowiek otrzymuje swoją pustynię, jak Jezus przed rozpoczęciem Swej misyjnej działalności, ale Jezus spędził ją na poście i modlitwie, po czym nastąpiło kuszenie, któremu był już w stanie dać odpór, bo był na tyle umocniony duchowo, aby pokonać szatana.

Czy wszechmocny Bóg na pewno potrzebował tego postu, aby się jeszcze bardziej umocnić? Czy Bóg musiał się przygotować do walki z szatanem, bo bez tego by przegrał?

Christ-cross, masz ogółem rację mówiąc to, co mówisz, bo oświecenie wcale nie musi zmieniać życia od strony zewnętrznej. Była taka opowieść o wielkim mistrzu zen, który zanim doznał oświecenia, codziennie chodził do studni po wodę i rąbał drewno. A po oświeceniu? Dalej chodził do studni po wodę i rąbał drewno na opał. Bo tu nie chodzi, aby unosić się nad ziemię i krzyczeć: ludzie, jestem bogiem, zakładam nową religię - tu chodzi o to, by uspokoić umysł. By z pośpiechu zrobić spokój, by z chaosu zrobić ład, by z przeklinania budzika zrobić uroczy poranek, by z korku ulicznego zrobić medytację, ćwiczenie ducha.

By z "robię, bo muszę" zrobić "robię, bo chcę".

By odnaleźć w tym całym życiu siebie. Kim jesteś? Po co jesz, po co chodzisz do pracy, po co wstajesz rano?

Cytat:

ja do zakonów prywatnie nic nie mam. Pisząc o nich bardziej miałem na myśli raczej styl życia zakonnika, jego codzienność, rutynę, alienację, pustelnictwo. Te wszystkie elementy jego życia które są dla mnie czymś nie do ogarnięcia. Z dala od rodziny, znajomych, praktycznie bez zabawy bo niby jak bawią się zakonnicy? Brak wolności osobistej, czyli robienia co się chcę, bo są reguły zakonne, bo jest ksiądz przeor i jest mnóstwo zakazów i nakazów, brak własności prywatnej, zamknięcie się na świat w pewnym zakresie. To właśnie tego nie rozumiem, co skłania ludzi do porzucania swego dotychczasowego życia i chowania się w zakonie? Czy tam jest więcej Boga? Czy zakonnikom częściej odpowiada, czy ich bardziej kocha?

Twoje myślenie ogranicza się tutaj do jednego: zaspokajania potrzeb. Potrzeby bliskości z rodziną, potrzeby rozrywki, potrzeby wolności, potrzeby otrzymania jakichś darów od Boga. Tymczasem (buddyzm naucza) to właśnie potrzeby i pragnienia są źródłem naszego cierpienia. Nie jest istotą je zaspokajać, bo wtedy nie znikną, lecz będą chciały coraz więcej i więcej Twojej uwagi. Istotą (nauk buddyzmu też) jest się od nich UNIEZALEŻNIĆ i po to ludzie idą do klasztoru, po to medytują, po to siedzą w samotni - aby ujrzeć iluzoryczność całego swojego świata, stworzonego wokół swojego ego.

Wiadomo, nie uniezależnisz się od jedzenia (chociaż są ludzie, którzy rzekomo nie jedzą, głównie utrzymujący się z samej tylko Komunii niektórzy święci i asceci), ale kiedy zrozumiesz istotę tego, co nazywamy pragnieniem czy głodem, staniesz się innym człowiekiem. Już nie bestią, która rzuca się na prawo i lewo starając się bez wglądu w cokolwiek zaspokajać swój wiecznie nienasycony głód - tak jak to robią ci konsumpcjoniści "od pierwszego do pierwszego" - ale staniesz się nowym człowiekiem, spokojnym, opanowanym, zdolnym osobiście odczuć potrzebę i podjąć decyzję o jej zaspokojeniu. Każda chwila będzie dla Ciebie błogością teraźniejszej obecności, bez trosk o przyszłość, bez zamartwiania się przeszłością.


Czy pomyślałeś kiedyś o głodzie jak o fantastycznym doświadczeniu? Kiedy możesz usiąść, wsłuchać się w siebie i podumać nad istotą funkcjonowania swojego organizmu? Zapewne od razu, maksymalnie automatycznie zacząłeś myśleć, skąd skombinować coś do żarcia, aby tą potrzebę uciszyć. Tymczasem to właśnie w potrzebach przejawia się lwia część naszego doświadczania i warto to docenić. Życie bez potrzeb nie byłoby wcale idealne, tylko co najwyżej puste. Trudna to nauka i trzeba uważać, by nie wpaść w myślenie: "potrzeby są złe", albo: "to co, nie mam ich spełniać?"

Bla bla bla. Dobra, nudzę już, więc kończę.

[christ-cross]

Się porobiło. Dziękuję za wasze odpowiedzi. Są dość obszerne więc skupię się tylko na niektórych fragmentach.

Trudno mi się zgodzić z tym co napisała o mnie zosia. Nie dlatego żeby pokazać że się myli co do mnie i stawia złe diagnozy ale czytając zosiu Twoją analizę o moich problemach aż trudno mi uwierzyć że tak odczytałaś to co o sobie pisałem.
Dlaczego na przykład uważasz że porzuciłem chrześcijaństwo ponieważ stawiało jakieś wymagania? Skąd wnioski o lenistwie? To nieporozumienie bo tak nie było.

Żeby to zobrazować pozwolę sobie użyć przykładu partii politycznej. Czysta abstrakcja ale myślę że da się zorumieć.
Załóżmy że moją wiarę w Boga porównamy do przynależności do jakiejś partii politycznej. Byłem jej członkiem, wyznawałem jej poglądy i chodziłem na zebrania. Załóżmy że wymagania stawiane przez partię to płacenie składek i branie udziału w posiedzeniach i głosowaniach, czyli ogólnie udzielanie się w tej partii. Po jakimś czasie poznałem poglądy innej partii, zapoznałem się z nimi, ale nadal byłem członkiem starej partii. Płaciłem składki i chodziłem regularnie na zebrania. W końcu tak bardzo spodobała mi się opcja innej partii że porzuciłem starą, przestałem chodzić na zebrania i płacić składki. Wstąpiłem do tej drugiej partii. Dlaczego więc odszedłem od tej pierwszej? Bo składka była za droga, bo zebrania partyjne za długie i za częste? A może dlatego że przestałem się utożsamiać z ich poglądami i przyjąłem nowe? Gdzie tu wygodnictwo i lenistwo. Zaszła po prostu zmiana, inny punkt widzenia. Jak się porzuci pewien sposób myślenia to porzuca się również praktykę. Tak więc moim powodem porzucenia wiary nie było raczej lenistwo tylko zmiana sposobu myślenia. Ja poprostu odrzuciłem swoje stare poglądy.

[christ-cross]

[zosia]

No tak, nareszcie jasno postawiłeś sprawę i teraz jest grunt do diagnozy. Opieram się tylko na tym co do tej pory napisałeś, więc nie dziw się błędom w ocenie.
Otóż w twoim mniemaniu religia jest poglądem, filozofią życia, a nie wiarą i tu tkwi szkopuł.
Jasne, że gdy nie ma w człowieku autentycznej wiary, będzie bezustannie poszukiwał nowych sensów swego życia.
Jaki sens swego życia widzisz jako ateista?

[christ-cross]