To jest tylko wersja do druku, aby zobaczyć pełną wersję tematu, kliknij TUTAJ
Młodzieżowe Forum Chrześcijańskie

Biblia - rozważania - Przepowiednie biblijne

gudzowski - 22-08-2005, 08:02
Temat postu: Wkrótce przyjdzie ...!!!
W trzech postach, wysyłanych po jednym na każdy dzień, chciałbym zaprezentować, w jaki sposób w oparciu o Biblię dokonuję odczytywania proroczej symboliki, którą znajdujemy w Księdze Daniela, i w Apokalipsie św. Jana.

Tytuły tych postów to:

q Szkoła historyczna

q Zasady hermeneutyczne rządzące Księgą Daniela

q Struktura Apokalipsy św. Jana

Powyższe metody nie stoją w sprzeczności w stosunku do zasady „ Tylko Biblia”,’, lecz są jej uzupełnieniem, ale nie tylko, bo do wyjaśnienia proroczej symboliki biblijnej korzystam z zasady „Biblia interpretuje się sama”.

Biblijna Metoda Interpretowania Proroctw Biblijnych

Apokalipsy są pełne symboli. Jednak nie mogło być inaczej, jeżeli chciało się jednoznacznie przedstawić problemy Świata i Kościoła, mając do dyspozycji tylko słownictwo VI wieku p.n.e. czy I wieku n.e. Prorokom łatwiej było opisać duży symbol, aniżeli prezentować procesy i fakty historyczne, których mieli prawo jeszcze nie rozumieć
od strony dialektycznej, tym bardziej że nawet współcześni historycy niejednokrotnie podają sprzeczne oceny dotyczące tego samego zdarzenia.

Dla wykazania określonych idei Księgi Daniela i Objawienia św. Jana, prorocy posługują się różnorodnymi symbolami. Są nimi: posągi, gesty, znaki pisarskie, zjawiska kosmiczne, barwy, rośliny, zwierzęta, postacie biblijne, budowle, sprzęty, odzież, potrawy, broń, liczby.

W Apokalipsie liczba siedem ma szczególną wymowę w obrębie symbolizmu arytmetycznego. Dla żyjących w czasach Starego Testamentu jest liczbą świętą. Bóg stworzył Świat w sześć dni i doskonałość Bożego tworzenia przypieczętował siódmym dniem – sobotą (Rdz1,1–31; 2,1–3; Wj 20,8–11 BT).Tradycja liczby siedem pojawia się również w Nowym Testamencie (Mt 18,21.22; Łk 17,4 BT). Z Księgą Objawienia liczba ta jest szczególnie związana, znajdujemy tu między innymi siedem: gwiazd, świeczników, listów, kościołów, lamp ognistych, pieczęci, rogów, oczu, aniołów, trąb, głów, grzmotów, głów, plag. Liczba siedem, oprócz tego, że opisuje ilość, służy również do określania aspektów jakościowych, z tego powodu oznacza: świętość, zupełność, nienaruszalność, powszechność, całość dobrze określoną i zorganizowaną oraz doskonałą.

Szkoła historyczna
W swoich założeniach opieram się na następującym kanonie:

– Zasada „Tylko Biblia” (sola scriptura)

– Zasada liczenia „Dzień proroczy równa się rokowi biblijnemu’’,

– Etapowość profetyczna,

– Prawo prorockiej perspektywy.

Reguły te powodują, że interpretacja Księgi Daniela i Apokalipsy św. Jana zostaje uwolniona od wszelkich spekulacji polityczno--filozoficznych, światopoglądowych i kościelnych, a przez to kreśli obraz bliskiej i dalszej przyszłości z bezprecedensową jasnością i dokładnością.

Ponadto jesteśmy chronieni przed przesadną materializacją i spirytualizacją scen z Księgi Daniela i Apokalipsy. Ten kanon ma nam wskazać, które wydarzenia historyczne są wartościowe z punktu widzenia symboliki Księgi Daniela i Objawienia św. Jana.

W szkole historycznej nie chodzi o wyprzedzanie proroctw, lecz o badanie historyczne, stwierdzenie, które z nich już się wypełniły historycznie, a które czekają na swoje wypełnienie, a więc są kamieniami milowymi wskazującymi na to, jak daleko jesteśmy od celu– spotkania z naszym Bogiem.

Zbiór zasad ustalony przez tę szkolę ma wskazać te wydarzenia historyczne, które mają wartość interpretacyjną z punktu widzenia ksiąg proroczych. Odrzucenie tych reguł lub którejkolwiek z nich powoduje, że błądzimy na kartach historii, ustalając według własnego kryterium, którą informację w Księdze Daniela i Apokalipsy uznać za godną uwagi w historii świata. Mają tego dokonywać prorocze księgi, a nie kościoły i pisarze.


Zasada „ Tylko Biblia”

Uwieńczeniem tej zasady jest zasada: „Biblia interpretuje się sama’’. W myśl tej reguły wykładnia symboliki z Księgi Daniela i Apokalipsy św. Jana musi być całkowicie osadzona w kontekście całego Pisma Świętego; należy ją interpretować tylko w takim zakresie, w jakim to czyni sama Biblia, ponieważ raz użyty symbol musi mieć swoje wyjaśnienie w którejś z pozostałych ksiąg Pisma Świętego, np.:11 Dn 8,7 – wizja barana z dwoma rogami = Dn 8,20– królowie Medów i Persji.

Istotne jest również to, aby znaleźć wszystkie teksty biblijne na ten temat, wtedy będzie on w pełni opisany i precyzyjnie określony. Pomocne są również słowniki i konkordancja.

Zasada liczenia „Dzień proroczy równa się rokowi biblijnemu”

Ta zasada ma swoje uzasadnienie prorocze i historyczne w szczególności w dwóch tekstach Pisma Świętego.

34 Poznaliście kraj w przeciągu czterdziestu dni; każdy dzień teraz zamieni się w rok i przez czterdzieści lat pokutować będziecie za winy i poznacie, co to znaczy, gdy Ja
się oddalę. Lb 14,34 BT

6 A kiedy je wypełnisz, położysz się znów na prawym boku i będziesz znosił przewinienia pokolenia Judy przez czterdzieści dni. Liczę ci jeden dzień za każdy poszczególny rok.
Ez 4,6 BT


Jeżeli dane proroctwo jest połączone z daną nazwą czasową, to dokonując wykładni tego symbolu, musimy interpretować go łącznie z tym terminem czasowym. Terminy czasowe mają dla nas ważne znaczenie, w wypadku, gdy proroctwo zdaje się wskazywać na różne akty historyczne. Proroczy termin czasowy przy zastosowaniu zasady„dzień za rok” ma na celu usunięcie różnic interpretacyjnych.

Zasada „dzień za rok” jest regułą kolizyjną, na przykład w Ap11,3 BT pokazany jest obraz dwóch świadków obleczonych w wory, którzy prorokują przez 1 260 dni. Niedopuszczalnym błędem metodologicznym jest szukanie odpowiedzi, kim są owi świadkowie, bez uwzględnienia faktu, że prowadzą swoją działalność profetyczną przez 1 260 dni. Przy zastosowaniu zasady „dzień za rok” oznacza to, że nie chodzi tutaj o jakichkolwiek świadków, lecz o tych, którzy bez przerwy działają przez 1 260 lat, a nie przez 1 260 dni.

Zasada „dzień za rok” ma zastosowanie tylko i wyłącznie do niżej podanych terminów czasowych. Jest dokładnie tak samo jak w matematyce – określone wzory, twierdzenia mogą być stosowane tylko do określonych typów zadań.

Dn 7,25 „aż do czasu, czasów i połowy czasu”.

Dn 8,14 „Jeszcze przez dwa tysiące trzysta wieczorów
i poranków”.

Dn 9,24 – 27 „ siedemdziesiąt tygodni”

Dn 12,7 „Do czasu, czasów i połowy [czasu]”.

Dn 12,11 „tysiąc dwieście dziewięćdziesiąt dni”.

Dn 12,12 „tysiąc trzystu trzydziestu pięciu dni”.

Ap 2,10 „dziesięć dni”.

Ap 8,1 „pół godziny”.

Ap 9,5 „pięć miesięcy”.

Ap 9,10 „pięć miesięcy”.

Ap 9,15 „godzinę, dzień, miesiąc i rok”.

Ap 11,3 „tysiąc dwieście sześćdziesiąt dni”.

Ap 12,6 „tysiąc dwieście sześćdziesiąt dni”.

Ap 12,14 „czas i czasy i połowę czasu”.

Ap 13,5 „czterdziestu dwu miesięcy”.


Na świecie funkcjonowało i funkcjonuje kilka kalendarzy, ten opracowany przez Boga dla biblijnych proroctw przedstawia się następująco:

Dzień proroczy = proroczy rok biblijny

Rok proroczy, Czas = 360 dni

Miesiąc proroczy = 30 dni

Godzina prorocza = 15 dni

Pół godziny = 7,5 dnia

3,5 czasu = 1 260 dni = 1 260 lat

2 300 dni = 2 300 lat

A zatem:

1 260 dni = 42 miesiące = 3,5 czasy = 1260 lat

Dowód matematyczny:

Rok proroczy lub 1 czas – 1 260 dni podzielić przez 3,5 = 360 dni

Miesiąc proroczy – 1 260 dni podzielić przez 42 miesiące = 30 dni

Godzina prorocza – 360 dni podzielić przez 24 godziny = 15 dni

Pół godziny – 15 dni podzielić przez 2 = 7,5 dnia

„Czas i czasy i połowę czasu”, – jaki to okres?
– czas = 360 dni
– 2 czasy (liczba podwójna) = 720 dni
– połowa czasu = 180 dni
3,5 czasu = 360 + 720 + 180 = 1 260 dni = 1 260 lat

Słuszność stosowania tej zasady będziemy potwierdzać przy omawianiu proroctw, z którymi wiążą się terminy czasowe.

Etapowość profetyczna

Wielu czytelników Księgi Daniela i Apokalipsy św. Jana zestawia je z rzeczywistością polityczną i religijną, dochodząc do wniosku, że przyjście Jezusa jest jeszcze zbyt odległe. Sądzę, że bierze się to stąd, iż nie rozumiemy dynamiki spełniania się proroctw biblijnych.
Prawie wszystkie proroctwa przechodzą przez określone etapy rozwojowe i mają ustalony przez Boga czas. Pozostałe proroctwa, jeśli jest to w nich określone, mogą się wypełnić natychmiast.


Niemalże każde proroctwo od jego ogłoszenia do momentu wypełnienia się przechodzi przez następujące etapy:

– neutralny,

– negatywny,

– pozytywny.

Etap neutralny – po ogłoszeniu proroctwa nie ma jeszcze powodów, by mogło się nie spełnić, nie można również znaleźć powodów, dla których może się wypełnić.

Etap negatywny – otaczająca rzeczywistość sukcesywnie zaczyna dostarczać argumentów, które jednoznacznie, i nie budząc żadnych zastrzeżeń, mówią o tym, że wypełnienie się proroctwa jest niemożliwe.

Etap pozytywny – proroctwo spełnia się w konkretnym wydarzeniu historycznym, które wcześniej ogłosiło.

Przykład:
W czasach Jeremiasza ówczesnym mocarstwem był Babilon, był nim również Egipt; odpowiednio do tej sytuacji polityczno-militarnej na dworze jerozolimskim ścierały się poglądy probabilońskie oraz proegipskie. Prorok Jeremiasz obstawał za tym, aby poddać stolicę Babilonowi, jednocześnie przepowiadał jego upadek (Jr 25).

Proroctwo o upadku Babilonu przechodziło przez trzy etapy:

§ Etap neutralny – to, co obwieścił Jeremiasz (Księga Jeremiasza, rozdział 25), jeszcze niczego nie przesądzało, niewątpliwie było komentowane, lecz brakowało ostatecznych ocen.

§ Etap negatywny – w 605/604 r. p.n.e. Książę Nabuchodonozor wyprawia się na Palestynę i deportuje z niej ludność izraelską (czyniono to również w kolejnych kampaniach). Ci, którzy ujrzeli stolicę Babilonii opasaną potrójnym murem, gdzie mogły się wymijać pędzące rydwany bojowe, a w mieście pola uprawne i rzekę płynącą jej środkiem, skonfrontowali ten fakt ze znanym sobie proroctwem i przyjęli to jako zły omen. Ich zdaniem Babilon nie mógł być zdobyty, a prorok tkwił w błędzie. W tej rzeczywistości nie znaleźli żadnych oznak, które mogłyby dać im nadzieję na to, że Imperium Babilońskie kiedykolwiek upadnie, a oni odzyskają wolność. Mimo ciągłych zapewnień Jeremiasza i dalszych proroctw (Jr 50; 51), że tak na pewno będzie, w ich umysłach proroctwo(Jr 25) weszło na etap negatywny. Stwierdzili, bowiem, że to nie jest proroctwo, bo nie jest możliwe, aby się spełniło.


§ Etap pozytywny – w 539 r. p.n.e. stolicę Babilonii oblega Cyrus, król Medów i Persów. Zanosiło się na długotrwałe oblężenie bez żadnych gwarancji na sukces. Ale Cyrus posługuje się fortelem: w górnym biegu rzeki kopie jej odnogę, odprowadzając wodę na istniejące już od dawna rozlewiska.


W nocy wysuszonym korytem rzeki żołnierze wchodzą do miasta przez umieszczoną w murze niebronioną bramę na rzece, otwierają pozostałe wejścia, którymi wdziera się armia medo-perska. Miasto nie do zdobycia padło jednej nocy bez walki. W tym czasie spełniło się proroctwo Jeremiasza sprzed ponad 70 lat (Jr 25,11–12; Jr 51 BT).

Może to zabrzmi paradoksalnie, lecz im więcej na etapie negatywnym jest dowodów na niemożność spełnienia się proroctwa, tym bliżej jest ono wypełnienia się.

Przejście proroctwa z etapu negatywnego na etap pozytywny następuje zwykle gwałtownie, lawinowo, nawet zaskakująco dla tych, którzy od początku wierzyli w nieuchronność jego spełnienia się.

Jest rzeczą wielce pouczająco to, że również wielu mężów Bożych otrzymywało od Boga obietnicę, wobec której zachowywali się różnie, jednakże wierzyli w rychłą realizację, gdy tymczasem codzienne życie sugerowało im coś innego, a mianowicie to, że Boże przyrzeczenie zostało zmienione, o czym być może oni nie wiedzą. Aby później w czasie zgoła dla nich nieoczekiwanym spełnić się.

Etap neutralny - Jako przykład niech posłuży Józef. Bóg we śnie, w symbolu kłaniających się Józefowi gwiazd, powiedział, że będzie przywódcą, niewątpliwie ten pupilek Jakuba ucieszył się z tego powodu, choć nie rozumiał, jak ma to się stać. Po prostu czekał na taki rozwój wypadków, który pozwoli mu awansować na to stanowisko.

Etap negatywny - A tu ni stąd ni zowąd zostaje sprzedany w niewolę, aby następnie być osadzonym w więzieniu. Józefowi zawalił się cały świat,

Etap pozytywny- ,ale wiele lat później Bóg wyprowadza go z więzienia, i czyni najważniejszą osobą w Egipcie, wtedy to pokłon oddają mu jego bracia.

Trudno jest mi oprzeć się wrażeniu, że realizacja zadania stawianego nam przez Boga, przechodzi również przez te etapy Myślę, że w naszym życiu duchowym, przechodzimy przez ten sam proces.

Etap neutralny - Bóg umieścił w twoim umyśle konkretne zadanie, jakie masz do spełnienia, akceptujesz.

Etap negatywny - podjąłeś pewne kroki we właściwym kierunku, lecz nagle wszystko zostało sprowadzone do tego, że wizja i powołanie wydają się martwe. Zadanie nie daje się zrealizować, czynisz kolejne próby. Nic nie rozumiesz, chętnie byś zrezygnował,

Etap pozytywny - lecz po jakimś czasie wszystko idzie jak z płatka.

Przy czym ten etap negatywny wydaje się być sercem każdego zadania stawianego nam przez Boga.






Prawo prorockiej perspektywy

Górskie wycieczki mają to do siebie, że z najwyższego punktu terenu na danym wzniesieniu można obserwować układające się faliście dominujące szczyty. Patrząc na nie w linii prostej, nabieramy przekonania, że dotarcie do każdego z nich nie powinno zająć wiele czasu. Jednak okazuje się, że są bardziej oddalone od siebie, aniżeli to wyglądało na pierwszy rzut oka, a ponadto napotykamy różne przeszkody, które spowalniają tempo marszu.

Analogicznie jest z prawem prorockiej perspektywy. Narracja Księgi Daniela i Apokalipsy św. Jana sprawia wrażenie, jakby wydarzenia tam opisane miały się wypełnić szybko jedne po drugich, a między jednym opisem a drugim już nic nie może się wydarzyć.

Księga Daniela i Apokalipsa podają tylko „szczyty” głównych wydarzeń historycznych, symbolizowanych przez proroctwo, przy czym fakt, który jest ważny z punktu widzenia historyka, może być przemilczany przez księgi prorocze lub jest inaczej kategoryzowany.

Księgi prorocze same wskazują na fakty z historii świata, które potwierdzają proroctwa. To jest prawo, które podaje kierunek i zasięg profetycznych przepowiedni oraz zdarzenie historyczne potwierdzające realizowanie się lub zrealizowanie proroctwa.

Te cztery reguły, tworzący kanon szkoły historycznej, powodują, że nie błądzimy na kartach historii, szukając, faktów przydatnych dla Księgi Daniela i Apokalipsy. Odrzucenie tego kanonu lub jednej z jego reguł powoduje, że przechodzimy na pozycję preteryzmu i czytanie tych ksiąg staje się zbędne lub stajemy się zwolennikami futuryzmu, czyli nie ma pośpiechu w ich studiowaniu. Przy takim rozumowaniu następuje odrzucenie tych ksiąg lub traktowanie ich jako literatury filozoficznej.

Opracował Zdzisław Gudzowski z Wrocławia


"Gdy człowiek przestaje myśleć o tym, czego sam może dokonać, a zaczyna myśleć czego Bóg może dokonać przez niego, wtedy dopiero zaczyna się coś dziać." /William Barclay/

gudzowski - 23-08-2005, 06:00
Temat postu: Wkrótce przyjdzie...!!!
Zasady hermeneutyczne rządzące Księgą Daniela

Czyli, o czym musisz pamiętać rozpoczynając studium tej Księgi

Tematyka Księgi Daniela

Podział księgi

– Część historyczna: rozdziały 1, 3, 4, 5, 6.

– Część prorocza: mimo większej ilości wizji tworzy cztery uzupełniające się ciągi profetyczne w rozdziałach: 2, 7, 8–9, 10–12.

Zagadnienia

– Rozdział 1. Daniel na dworze króla babilońskiego
– Rozdział 2. Sen Nabuchodonozora o posągu
– Rozdział 3.Trzej młodzieńcy w piecu ognistym
– Rozdział 4. Obłęd i uzdrowienie Nabuchodonozora
– Rozdział 5. Uczta Baltazara i tajemniczy napis
– Rozdział 6. Daniel w lwiej jamie
– Rozdział 7. Wizja Czterech Zwierząt i Syna Człowieczego
– Rozdział 8. Wizja barana i kozła
– Rozdział 9. Widzenie o siedemdziesięciu tygodniach
– Rozdział 10. Widzenie nad rzeką Tygrys
– Rozdział 11. Bóg zna początek i koniec historii Świata
– Rozdział 12. Wyswobodzenie Ludu Boga ze wszelkiego utrapienia

Dodatki apokryficzne według Biblii Tysiąclecia

– Dn 3,25–90 Pieśń trzech młodzieńców w ogniu gorejącym
– Dn 13 Opowiadanie o Zuzannie
– Dn 14 Oszukańczy kult Bela

Cechą charakterystyczną proroctw Księgi Daniela jest to, że od czasów współczesnych Danielowi doprowadzają nas do czasów końca i założenia przez Jezusa Królestwa Bożego.

Proroctwa podawane są na zasadzie powtórzenia i rozwijania.

q To znaczy: w siódmym rozdziale pojawiają się te same potęgi co w drugim rozdziale, jednak posiadamy już o nich więcej informacji.

q Z kolei rozdziały ósmy i dziewiąty Księgi Daniela biorą za swój początek czas otrzymania wizji i są paralelne w stosunku do rozdziałów drugiego i siódmego, z tym że w rozdziale ósmym opisana jest szerzej moc tzw. małego rogu, aniżeli miało to miejsce w rozdziale siódmym, gdzie najobszerniej zostało potraktowane czwarte zwierzę symbolizujące nie tylko Imperium Rzymskie, lecz również jego sukcesora.

Im bliżej końca Księgi Daniela, tym mniej symboli na korzyść sensu dosłownego.

q Od rozdziału dziesiątego do dwunastego następuje literalna interpretacja przyszłych dziejów Świata.

q Rozdziały od dziesiątego do dwunastego są pełniejszym opisem wizji z rozdziału ósmego, tak jak wizja z rozdziału ósmego jest dopełnieniem rozdziałów drugiego i siódmego.

q W rozdziałach jedenastym i dwunastym opisane są te potęgi, które wystąpiły bądź wystąpią przeciw Ludowi Bożemu.

Proroctwa z Księgi Daniela zajmują się tymi faktami historycznymi, które mają związek z Ludem Bożym i jego przeżyciami, stąd niektóre wydarzenia z historiozofii zostały pominięte, a wyeksponowano inne fakty.

Opracował Zdzislaw Gudzowski z Wrocławia



"Życie podobne jest do drogi pełnej zakrętów. Widzimy tylko odcinek do kolejnego zakrętu. Ale wiemy, że Bóg ogarnia wzrokiem całą drogę." /Kner Anton/ za www.ziarenka.net

gudzowski - 23-08-2005, 22:17
Temat postu: Wkrótce przyjdzie ...!!!
Struktura Apokalipsy św. Jana

Apokalipsa to dzieło Boże, dopełnienie i zamknięcie Bożego objawienia, dane nam do wyjątkowo uważnego czytania. Z jego studiowaniem wiążą się szczególne błogosławieństwa.


3 Błogosławiony, który odczytuje, i ci, którzy słuchają słów proroctwa, a strzegą tego, co w nim napisane, bo chwila jest bliska. Ap 1,3 BT

7 A oto niebawem przyjdę. Błogosławiony, kto strzeże słów proroctwa tej księgi. Ap 22,7 BT

Powyższe sformułowanie jednoznacznie wskazuje, że księga ta powinna być odkryta, otwarta i zrozumiana. Ponadto kończy się ostrzeżeniem wobec tych, którzy dla uzasadnienia swoich poglądów poprzez niewłaściwą interpretację chcą zmienić jej idee.

Jest to jedyna księga Nowego Testamentu będąca w całości proroctwem. Tutaj zbiegają się wątki wszystkich ksiąg Pisma Świętego dotyczących czasów ostatecznych.

Nie jest to dzieło tajemne pogrążone w mrokach proroczych wizji Pewne tajemne rzeczy, dotyczące przyszłości, zostały właśnie tu objawione.

Uważanie Apokalipsy za księgę zamkniętą, zapieczętowaną przed ludzkim poznaniem oznacza przyjęcie sugestii szatana, który czyni wszystko, aby nie dowierzano jej, gdyż zawiera dokładny opis jego pułapek podanych przez Boskie Ostrzeżenie.

Z tego powodu możemy mówić, że mamy gotowy scenariusz wydarzeń kończący historię grzechu, który nosi tytuł Apokalipsa św. Jana.

Nie możemy, co prawda, stwierdzić, że przyjście Chrystusa nastąpi za 2, 5, 10 lat, ale nie możemy również temu zaprzeczyć, gdyż może przyjść w każdej chwili, na pewno za życia naszego pokolenia, a ci, którzy wierzą w rychłe przyjście Jezusa i już teraz przygotowują się na to radosne wydarzenie to zareagują w sposób następujący:

9 I powiedzą w owym dniu: Oto nasz Bóg, Ten, któremu zaufaliśmy, że nas wybawi; oto Pan, w którym złożyliśmy naszą ufność; cieszmy się i radujmy z Jego zbawienia! Iz 25,9 BT

Apokalipsa ma nam pomóc przygotować się na to wydarzenie.

Struktura chiastyczna i liniowa Apokalipsy św. Jana

Przez chiazm (od greckiego słowa chiasmos) i strukturę chiastyczną rozumie się w literaturoznawstwie i biblistyce kompozycję utworu zbudowaną na zasadzie odwróconego paralelizmu jego składników.

Przykład (Mt 16,25 BT):

;Bo kto chce zachować swoje życie [A], straci je [B],

a kto straci swe życie z mego powodu [B1], znajdzie je [A1]

Końcowe człony odpowiadają początkowemu, a środkowe odpowiednio sobie. Księga Apokalipsy dla jednej grupy proroctw przyjmuje układ chiazmowy, a dla drugiej grupy układ liniowy.

Zatem na początku część Apokalipsy należy czytać i interpretować w układzie chiazmowym, to znaczy czytamy wersy z określonej części historycznej i łączymy równolegle z częścią eschatologiczną. W ten sposób poprzez część historyczną jesteśmy wprowadzani w eschatologiczny klimat Objawienia.


W układzie chiazmowym prezentowane są następujące proroctwa:


Część historyczna Część eschatologiczna

Prolog Ap 1,1- 1,11 Epilog Ap 22,6 - 22,21

Ap 1,12- 3,22 Ap 21,5 - 22,5

Ap 4,1 - 8,1 Ap 19,1 - 21,4

Po takiej lekturze przechodzimy do tzw. liniowego czytania. Jego istota i kolejność czytania wersów podana jest poniżej.

Układ liniowy proroctw Apokalipsy wygląda tak:

Ap 8,2 - 11,18

Ap 11,19 - 14,20

Ap 17,1 - 18,24

Ap 15,1- 16,21

Z tego powodu prowadzona przeze mnie prezentacja interpretacji Apokalipsy św. Jana dokonuje się w czterech odsłonach i przy zachowaniu następującego układu chiazmowego i liniowego.


Odsłona pierwsza
Ap 1,1 - 11 Prolog
Ap 22,6 - 22,21 Epilog


Odsłona druga
Ap 1,12 - 3,22 Siedem Listów
Ap 21,5 - 22,5 Nowe Jeruzalem

Odsłona trzecia
Ap 4,1 - 8,1 Siedem pieczęci
Ap 19,1 - 21,4 Dziękczynne Alleluja. Szatan, grzech i grzesznicy

Odsłona czwarta
8,2 - 11,18 Siedem trąb
11,19 - 14,20 Niewiasta i smok. Smok przekazuje władzę bestiom Dziewiczy orszak BarankaPoselstwo trzech aniołów
17,1 - 18,24 Kara na Wielki Babilon
15,1 - 16,21 Pieśń Mojżesza i BarankaSiedem plag

Jestem przekonany o tym, że skoro zajmujemy się kwestią interpretowania proroctw, to osobnego wyjaśnienia wymaga jeszcze rozdział 12.

Niewiasta i smok Ap 12,1 - 18

Rozdział dwunasty sprawia wrażenie, jakby był zbiorem nieuporządkowanych wiadomości pisanych pod wpływem silnych emocji, ale wnikliwe przeczytanie go pozwala stwierdzić, że zawiera pięć dających się jasno wyodrębnić obrazów. Ponadto w opisach drugiego, trzeciego i czwartego obrazu znajdują się informacje dodatkowe, które są uzupełnieniem któregoś z wyżej wymienionych obrazów.

Opisane wizje nie zostały ułożone w jakimś określonym porządku, ponieważ Jan Apostoł sądził, że byłaby to już interpretacja tekstu i symboliki w nim zawartej, narzucanie innym swoich sugestii .

Wyszedł ze słusznego założenia, że mimo nieuporządkowania wiadomości przyszła historiografia Kościoła chrześcijańskiego oraz badacze proroctw, konfrontując proroctwa z faktami historycznymi, przedstawią teksty tworzące dane obrazy we właściwej kolejności.

Z tego względu możemy już powiedzieć, że wizje tworzące poszczególne obrazy tego rozdziału Apokalipsy, składają się z następujących wersów:

Pierwszy obraz Ap 12,1 - 2 Symbol Kościoła Apostolskiego oraz Ludu Bożego

Drugi obraz Ap 12,7 - 9,12 Szatan przeciwstawia się Bogu. Wojna w niebie;

Trzeci obraz Ap 12,3 - 5,10,11 Walka szatana w czasie ziemskiej działalności Chrystusa

Czwarty obraz Ap 12,13,6,14 - 16 Walka szatana z Ludem Bożym

Piąty obraz Ap 12,17.18 Walka szatana z Kościołem Reszty Jej Potomstwa

Opracował Zdzislaw Gudzowski z Wrocławia
"
"Poczucie bezpieczeństwa nie wyraża się tym, iż nie widzimy
niebezpieczeństwa, lecz tym, że odczuwamy obecność naszego Pana."
/Frommel/www.ziarenka.net

gudzowski - 24-08-2005, 18:08
Temat postu: Wkrótce przyjdzie...!!!
Księga Daniela rozdział drugi w przekładzie Jakuba Wujka

Sen Nabuchodonozora o posągu

Dn 2,1- 49 JW

* Sen, który miał ten nieustraszony władca, wywołał u niego tak duże zaniepokojenie, trwogę i wstrząs, że z wrażenia zapomniał jego treść. W tej sytuacji król przywołał wieszczków, czarnoksiężników, czarowników i chaldejczyków, aby ci przypomnieli mu ten sen. Żądanie władcy było zgodne z ówczesnymi wierzeniami babilońskimi król miał kontakt z bogami, którzy przekazywali mu swoją wolę w snach, jeśli chciał ją zrozumieć, to po ich wyjaśnienie musiał przyjść do kapłanów. Ale czy kapłani sprostają temu zadaniu? Nie! Mógł to dopiero uczynić Daniel.

31 Ty, królu, patrzałeś: oto jakby posąg jeden wielki; posągów wielki i wysokiej postawy stał naprzeciw ciebie, a wygląd jego był straszny.

32 Tego posągu głowa była ze złota, co najlepszego, a piersi i ramiona ze srebra, brzuch zaś i biodra z miedzi,

33 a golenie żelazne, nóg jedna część była żelazna, a druga gliniana.

34 Tak widziałeś, aż oderwał się bez rąk kamień z góry i uderzył posąg w jego nogi żelazne i gliniane, i skruszył je.

35 Wtedy skruszyły się zarazem żelazo, skorupa, miedź, srebro i złoto, i obróciły się jakby w proch boiska w lecie, i uniósł je wiatr, i nie znalazło się dla nich żadne miejsce; a kamień, który był uderzył w posąg, stał się górą wielką i napełnił wszystką ziemię.
36 Taki jest sen. Wykład też jego powiemy przed tobą, królu. Dn 2,31 - 36 JW.

* Daniel podaje opis posągu stojącego na żelazno-glinianych nogach. W tym wykładzie prorok nie zapomina, że w tej sprawie zwracał się do Boga wraz ze swoimi przyjaciółmi.

37 Ty jesteś królem królów, a Bóg niebieski królestwo i moc, i panowanie, i sławę dał tobie,
38 i wszystko, w czym mieszkają synowie ludzcy i zwierzęta polne, ptactwo też powietrzne, dał w rękę twą, i pod mocą twoją wszystko postawił; ty, zatem jesteś głową złotą.

39 A po tobie powstanie królestwo inne, mniejsze niźli ty, srebrne, i trzecie królestwo inne, miedziane, które będzie panowało po wszystkiej ziemi.

40 A królestwo czwarte będzie jak żelazo; jak żelazo kruszy i ujarzmia wszystko, tak połamie i pokruszy to wszystko

41 A ponieważ widziałeś część nóg i palców ze skorupy garncarskiej, a część żelazną, królestwo rozdzielone będzie, tak jednak, że z podstawy żelaznej wyjdzie, wedle tego, jak widziałeś żelazo zmieszane ze skorupą z gliny.
42 A palce nóg częścią żelazne, a częścią gliniane: królestwo częścią będzie mocne, a częścią skruszone. Dn 2,37–42 JW.


* Gdy my, żyjący w XXI wieku, rozmyślamy, w jaki sposób potoczyła się historia świata, stwierdzamy ze zdumieniem, że prorok Daniel znał ją już w VI w. p.n.e.

Złoto BABILON 626 - 539 p.n.e
Srebro MEDO-PERSJA 539 - 331 p.n.e.
miedź GRECJA. Państwa hellenistyczne 331 - 30 p.n.e.
żelazo RZYM 148 p.n.e - 476 n.e.
żelazo, glina Zachodnia część Rzymu podzielona po 476 n.e. na autonomiczne narodowości.Współczesna Europa Zachodnia

* Niezaprzeczalny jest fakt, że mocarstwa te żyły w otoczeniu innych państw. Niemniej dla proroctw z Księgi Daniela i Apokalipsy św. Jana prorocze znaczenie mają tylko te określone w wizji, którą otrzymał Nabuchodonozor, prorok Daniel czy Jan Apostoł.

* Patrząc w przeszłość i w przyszłość, musimy się zgodzić z tym, że zawsze zachodziły i zachodzą zjawiska, które powodują, iż Europa i na świecie mamy do czynienia z państwami zarówno bardzo silnymi, jak i bardzo słabymi pod względem polityczno - ekonomicznym.
* W tej sytuacji nie należy się dziwić, że w międzynarodowej społeczności ciągle odżywają tendencje uniwersalistyczne, gdyż tylko to może zapewnić całemu światu pokój i bezpieczeństwo. Jednakże doświadczenia historyczne jednoznacznie wskazują na niemożność wprowadzenia na dłuższy okres takiego właśnie ładu polityczno – ekonomicznego. Politycy niezmiennie zapewniają nas, że nie popełnią błędów swoich poprzedników i dojdzie wreszcie do zjednoczenia się kontynentu europejskiego czy też świata, lecz proroctwo z Księgi Daniela jest niezmienne i obdziera ze wszelkich złudzeń, twierdząc: owszem taki układ polityczny może powstać, lecz nie będzie to trwały związek.


43 A że widziałeś żelazo zmieszane ze skorupą z gliny, pomieszają się wprawdzie związkami małżeńskimi, ale się nie spoją, jak żelazo nie może zmieszać się ze skorupą.
Dn 2,43 JW.

* Domy wszystkich panujących władców były zawsze między sobą, w bliższym lub dalszym stopniu, spokrewnione przez zawierane związki małżeńskie. Świata po prostu nie uda się już zjednoczyć w jeden wielki twór państwowy, gdyż jest to ciągle łączenie żelaza z gliną.

44 A we dni owych królestw wzbudzi Bóg niebieski królestwo, które się na wieki nie rozproszy, a królestwo jego nie będzie dane innemu ludowi, i połamie i zniszczy te wszystkie królestwa, a samo stać będzie na wieki.
45 Wedle tego, co widziałeś, że z góry oderwał się kamień bez rąk i pokruszył skorupę i żelazo, i miedź, i srebro, i złoto: Bóg wielki pokazał królowi, co ma przyjść potem, a prawdziwy jest sen i wierny wykład jego”. Dn 2,44 - 45 JW.


* W Piśmie Świętym Chrystus jest wielokrotnie określany jako skała, kamień (Ef 2,20; 1 Kor 10,4).Daniel kieruje naszą uwagę na królestwo, którego powstanie nie będzie uzależnione od człowieka. Zniszczy ono cały dorobek prawny, filozoficzny, światopoglądowy ludzkości, który był przyczyną wielu ludzkich tragedii i może grozić dalszymi nieszczęściami.

* Na gruzach złota, srebra, miedzi, żelaza, żelaza oraz gliny mocą Przedwiecznego Boga i w czasie podanym apostołowi Janowi, który zapisał to w Objawieniu, powstanie królestwo Ludu Bożego, królestwo wieczne ogarniające całą ziemię.

Na podstawie drugiego rozdziału ukończony obraz historii świata wygląda następująco:

Dn 2,32.37.38 Złoto Babilon 626 - 539 r.pn.e.

Dn 2,32.39 Srebro Medo-Persja 539 - 331 r. p.n.e.

Dn 2,32.39 Miedź Grecja. Państwa Hellenistyczne 331 - 30 r. p.n.e

Dn 2,33.40 Żelazo Rzym 148 p.n.e. - 476 r. n.e.

Dn 2,33.41.42.43 Żelazo, glina Europa Zachodnia Po 476 r. n.e.

Dn 2,34.35.44.45 Kamień Przyjście Chrystusa ?



* Każdy całą swoją filozofię życia powinien zakotwiczyć w Królestwie Najwyższego, które trwa wiecznie i nie ma w sobie nic przejściowego. Swego czasu Heraklit powiedział:panta rhei wszystko płynie czyli wszystko, co ziemskie, jest nietrwałe i zmienne. Lecz ziemia w swoim czasie zostanie stworzona od nowa, gdyż nie została stworzona dla szatana i grzechu, lecz dla Ludu Boga.

Zdzisław Gudzowski

gudzowski - 25-08-2005, 15:27
Temat postu: Wkrótce przyjdzie ...!!!
6
Księga Daniela –rozdział siódmy
[Komentowanie tego rozdziału podzieliłem na trzy etapy: Dn 7,1 - 14, a następnie Dn 7,15 – 28, i na zakończenie ; wnioski końcowe ]

Etap 1
Wizja czterech bestii

Dn 7,1–28 JW
Proroctwo z siódmego rozdziału rozpoczyna się od tego samego miejsca, co w drugim rozdziale i obejmuje ten sam okres historyczny, który został przedstawiony Nabuchodonozorowi we śnie, w którym władca babiloński poprzez poszczególne kruszce widział historię świata w jego aspekcie politycznym, i to aż do przyjścia Jezusa. Z kolei prorokowi Danielowi, na tle tych samych dziejów tego świata ukazano Boży plan związany z Ludem Bożym.

Budowa siódmego rozdziału

Dn 7,1–8 Ukazanie w symbolach kierunku działań, sił politycznych tego świata
Dn 7,9–14; 26–28 Kwestia sądu
Dn 7,9–14; 26–28 Dn 7,15–25 Wyjaśnienie symboli




2 „Widziałem w widzeniu moim w nocy, a oto cztery wiatry niebieskie potykały się na morzu wielkim”. Dn 7,2 JW.


o Liczba cztery w proroctwach biblijnych jest również symbolem ziemi (Ap 7,1 BT).

o Wiatry zastępują nam tutaj pojęcie wojen, zamieszek, zawieruch wojennych:

32 To mówi Pan Zastępów: Oto nieszczęście ogarnia naród po narodzie, zrywa się wielka burza z krańców ziemi. Jr 25,32 BT


o Morze wielkie nie oznacza tutaj Morza Śródziemnego, choć pisane z wielkich liter, jak to czyni Biblia – Nowy Przekład, będzie to oznaczać, lecz nie jest to już tłumaczenie dosłowne, lecz interpretacja tekstu. Cały rozdział ma charakter proroczy i ukazany jest przez symbole, np. nie ma lwa ze skrzydłami itd. Tak, więc morze jest wizerunkiem i wyobraża tereny o dużym zagęszczeniu ludności (Ap17,15 BT).


3 A cztery bestie wielkie występowały z morza, różniące się między sobą. Dn 7,3 JW.

o Bestie (zwierzęta) symbolizują potęgi o znaczeniu geopolitycznym:

3 Powiedz: Tak mówi Pan Bóg: Oto Ja jestem przeciwko tobie, faraonie, królu egipski, wielki krokodylu, rozciągnięty wśród swoich rzek, który mawiałeś: „Moje są rzeki, ja je uczyniłem.
Ez 29,3 BT (zob. Dn 7,23; 8,20 BT)


4 Pierwsza jakby lwica, a miała skrzydła orle; patrzyłem, aż wyrwane zostały jej skrzydła i uniesiona została z ziemi, a na nogi stanęła jak człowiek i dano jej serce człowiecze. Dn 7,4 JW

o Lew jest symbolem Asyrii lub Babilonu, ale znak ten przechodzi na Babilon w związku z tym, że Asyria nie jest uwzględniana w proroctwie Daniela i Jana Apostoła. Prorok Jeremiasz tak pisze o możliwości wykorzystania tego symbolu:

17 Zbłąkaną owcą był Izrael, lwy polowały na nią. Pierwszy pożerał go król asyryjski, teraz zaś jako ostatni, Nabuchodonozor, król babiloński, połamał mu kości. Jr 50,17 BT

o Lecz z czasem lew zostaje bez skrzydeł, jego serce staje się sercem ludzkim. Niewątpliwie ten opis odnosi się do czasów, gdy Babilonia zaprzestała dalszych podbojów, a jej politykę zewnętrzną i wewnętrzną ukierunkowano na utrzymanie mocarstwowego status quo
(Dn 2,32.37.38= Dn 7,4).

5 A oto bestia druga, podobna do niedźwiedzia, stanęła na stronie, a trzy rzędy były w paszczęce jej, i tak jej mówiono:„Wstań, jedz mięsa bardzo wiele!”.Dn 7,5 JW.

o Niedźwiedź jest symbolem kolejnego mocarstwa oraz wielce znaczącym zwierzęciem, gdyż tylko jego jedna strona jest silna, a swą siłę nabrał stąd, że nakarmił się trzema żebrami i mięsem. Historiografia podaje, że Imperium Neobabilońskie zostało zawojowane przez Medów i Persów, którzy tworzyli związek dwóch państw złączonych osobą wspólnego monarchy, przy czym Medowie byli w tej unii słabszą stroną.

To Imperium doszło do znaczenia wtedy, gdy „połknęło’’ takie potęgi, jak:
– Lidia 545 p.n.e.
– Babilonia 539 p.n.e.
– Egipt 525 p.n.e.

Pozostałe narodowości oczywiście w tej sytuacji zaakceptowały nowy układ świata
(Dn 2,32.39 = Dn 7,5).

6 Potem patrzałem, a oto inna jakby pantera, a miała na sobie cztery skrzydła, jak ptak, i cztery głowy były u bestii, i dano jej władzę. Dn 7,6 JW.

§ Trzeci znak to pantera – zwierzę zwinniejsze niż niedźwiedź i szybsze niż lew z dwoma skrzydłami. Symbol ten nawiązuje do szybkości, z jaką Grecy dochodzili od państwa macedońskiego do Imperium Helleńskiego. Potrzebowali niecałych dziesięciu lat, aby zawłaszczyć to, co było tak długo budowane przez Medów i Persów. Historia jest zgodna, co do tego, że Aleksander Wielki był mistrzem w prowadzeniu błyskawicznych wojen. W ciągu trzech lat, mając do dyspozycji tylko 35-tysięczną armię, rozbił armię medo--perską liczącą 175 tysięcy żołnierzy.

Imperium Greckie po śmierci Aleksandra Wielkiego w 323 r.p.n.e. było rozdarte walkami wewnętrznymi, w wyniku których najpierw doszło do podziału tego ogromnego terytorium na sześć części, później utworzyły się cztery części dlatego ta bestia posiada cztery głowy symbolizujące cztery ośrodki władzy. Następnie powstają tylko dwa ośrodki władzy dawnego Imperium Hellenistycznego. Ale bez względu na to, w której fazie podziału politycznego znajdowało się to mocarstwo, stanowiło zawsze kontynuację idei Aleksandra Wielkiego, którego zamiarem było stworzenie Imperium Hellenistycznego. Świat hellenistyczny, mimo podziałów politycznych, stanowił jedność kulturową, którą przejęli Rzymianie, dlatego raczej nie pisze się o kulturze rzymskiej, lecz o grecko-rzymskiej
(Dn 2,32.39 = Dn 7,6).

7 Potem patrzałem w widzeniu nocnym, a oto bestia czwarta, straszna i dziwna, a bardzo mocna, miała wielkie żelazne zęby, pożerała i kruszyła, a ostatek nogami swymi deptała, a była różna od innych, bestyj, które przednią widziałem, i miała dziesięć rogów. Dn 7,7 JW.

q To, co teraz ujrzał prorok, przekraczało jego możliwości poznawcze, dlatego w tym wypadku nie dokonał porównań, jak to uczynił w stosunku do pierwszych trzech bestii, lecz ograniczył się do jej opisu:

– bestia straszna i dziwna,

– mocna, bo miała żelazne zęby, pożerała, kruszyła, deptała,

– była inna i miała dziesięć rogów (Dn 2,33.40.41.42.43 = Dn 7,7).

Historia podaje, że Imperium Rzymskie było kolejną potęgą o geopolitycznym znaczeniu. Jego wzrost był powolny, ale z żelazną konsekwencją realizowało ono swoje imperialne zapędy. Wobec jednych było opiekuńcze, a drugich bezwzględnie ujarzmiało i niszczyło, ale najczęściej stosowało zasadę „divide et impera”, to znaczy„dziel i rządź’’ lub „siej niezgodę, byś mógł łatwiej rządzić”.

q Bestia ponadto posiadała dziesięć rogów na głowie. Rogi w symbolice apokaliptycznej wskazują na silne i pełnych mocy narody.

4 A kiedy zapytałem: Do jakiej pracy oni śpieszą? – odpowiedział: Tamte rogi przygniotły Judę, tak iż nikt nie mógł podnieść głowy, ci zaś przyszli, aby napełnić je trwogą i strącić rogi narodów, które powstały przeciw ziemi judzkiej, aby ją zniszczyć. Za 2,4 BT

Dalsza historia Imperium Rzymskiego to jego podział na część zachodnią i wschodnią (395 r.). Część zachodnia ulega rozpadowi na skutek inwazji plemion germańskich, które na tym obszarze po 476 r. tworzą własne monarchie. Z czasem stają się one podstawą do powstania dzisiejszych państw zachodniej Europy.

Interesujące jest, że na gruzach zachodniej części Imperium dziesięć plemion tworzyło swoją państwowość:
1. Frankowie (Francja),
2. Swewowie (Portugalia),
3. Burgundowie (Szwajcaria),
4. Anglosasi (Anglia),
5. Longobardowie (Italia),
6. Alemani (Niemcy),
7. Wizygoci (Hiszpania),
8. Herulowie (wyginęli w 493 r.),
9. Wandalowie (wyginęli w 534 r.),
10. Ostrogoci (ich potęga została złamana w 538 r., a przestali istnieć w 552 r.).

Wschodnia cześć Imperium upada pod ciosami Turków osmańskich (1453 r.).

8 Przypatrywałem się rogom, a oto róg inny mały wyrósł spośród nich, a trzy z rogów pierwszych zostały wyłamane przed nim; a oto oczy, jakby oczy człowiecze, były w owym rogu i usta mówiące wielkie rzeczy. Dn 7,8 JW.

q Wizja czwartej bestii stała się dla proroka Daniela jeszcze mniej zrozumiała, gdy zobaczył, że wśród dziesięciu rogów wyrasta inny mały róg, i z jego powodu wyłamuje się trzy rogi.

Jak wcześniej ustaliliśmy rogi wskazują między innymi na poszczególne nacje, i aby jedna nacja mogła istnieć, trzy nacje, trzy narody musiały wyginąć? Byli to Herulowie, Wandalowie, Ostrogoci. Te trzy nacje wyginęły bezpowrotnie w czasach panowania pozostałych narodowości na skutek polityki militarnej cesarzy wschodniej części Imperium. Odmienność małego rogu w tym fragmencie Księgi Daniela jest podkreślona tym, że „oczy człowiecze, były w owym rogu i usta mówiące wielkie rzeczy” (Dn 7,8). A to oznacza, że jest bardziej inteligentny niż pozostałe. Mimo swej niepozornej wielkości dominuje nad pozostałymi.

Kwestia sądu

9 Przypatrywałem się, aż postawiono stolicę, a Starowieczny usiadł; szata jego biała jak śnieg, a włosy głowy jego jak wełna czysta, stolica jego – płomienie ogniste, koła jej – ogień rozpalony.

10 Rzeka ognista a bystra wychodziła od oblicza jego; tysiąc tysięcy służyło mu, a po dziesięć tysięcy kroć sto tysięcy stało przy nim. Zasiadł sąd i księgi otworzono.

11 Patrzyłem dla głosu mów wielkich, które ów róg mówił, i widziałem, że była zabita bestia i zginęło ciało jej, i dano jej na spalenie ogniem.

12 Innym też bestiom władzę odjęto i ustanowiono im czasy żywota aż do czasu i czasu.

13 Patrzyłem tedy w widzeniu nocnym, a oto z obłokami niebieskimi jakby syn człowieczy przychodził i aż do Starowiecznego przyszedł, i stawili go przed oblicze jego.

14 I dał mu władzę i cześć i królestwo, i wszystkie narody, pokolenia i języki służyć mu będą; władza jego wieczna, która nie będzie odjęta, a królestwo jego, które nie zaginie. Dn 7,9–14 JW.

Gdy czytamy rozdział siódmy od wiersza 9, trudno jest wyodrębnić poszczególne fazy sądu, o których mówi Nowy Testament, a Apokalipsa w szczególności, choć gdy patrzymy przez pryzmat Nowego Testamentu widać tu scenę sądu przedadwentowego (Dn7,9–12.26) oraz obraz sądu pomilenijnego (Dn 7,13–14.27).

Kwestia odpowiedzialności człowieka przed Bogiem jest przedmiotem rozważań od pierwszej księgi Pisma Świętego aż do ostatniej, z tego względu ten problem zostanie całościowo potraktowany przy okazji omawiania Apokalipsy św. Jana, niemniej warto już teraz zasygnalizować to zagadnienie.

Nauka biblijna podaje trzy fazy sądu:

Przedadwentowy (przedmilenijny) Wyłonienie grupy sprawiedliwych spośród wszystkich ludzi, począwszy od Ewy i Adama, które zakończy się przed przyjściem Jezusa. Na tej podstawie Bóg powoła swój lud do swojego Królestwa Dn 7,9–12.26


Milenijny Lud sprawiedliwy w ciągu 1000 lat przebywania w Królestwie Boga będzie miał wgląd do dokumentacji niesprawiedliwych i tam otrzyma odpowiedź, dlaczego ktoś inny nie jest zbawiony Ap 20,1–6


Pomilenijny po 1000 latach lud sprawiedliwy wraz z Bogiem uda się na ziemię, nastąpi zmartwychwstanie niesprawiedliwych, którym ogłosi się wyrok Boga. W wyniku działalności sądowniczej zostanie unicestwiony ziemski system religijno-polityczny tworzony przez bestie i mały róg, gdyż sprzeciwiał się Bogu Dn 7,13–14.27; Ap 20,13–15; Ap 21,1–5



Opracował Zdzislaw Gudzowski

gudzowski - 27-08-2005, 07:47

7
Księga Daniela - rozdział siódmy
[Komentowanie tego rozdziału podzieliłem na trzy etapy: Dn 7,1 - 14, a następnie Dn 7,15 - 28, i na zakończenie ; wnioski końcowe ]

A teraz Etap 2 Dn 7,15 - 28
Wytłumaczenie symboli

15 Zląkł się duch mój; ja, Daniel, byłem przestraszony tymi rzeczami, a widzenia głowy mojej strwożyły mię.
16 Przystąpiłem do jednego ze stojących i dopytywałem się u niego prawdy o tym wszystkim. On mi powiedział wykład mów i nauczył mię:
17 Te cztery bestie wielkie są to cztery królestwa, które powstaną z ziemi&#8217. Dn 7,15 - 17 JW.

Biblia Jakuba Wujka bardzo dokładnie tłumaczy ten wers, gdy podaje, że cztery bestie to cztery królestwa:Te cztery bestie wielkie są to cztery królestwa, które powstaną z ziemi. (Dn 7,17 JW)

Taki przekład jest zgodny z tym, co wyjaśnia Wulgata. św. Hieronim sięga tutaj bowiem do tekstu hebrajsko-aramejskiego.

17 Hae bestiae magnae quattuor quattuor regna consurgentde terra.Dn 7,17 Vlg

Inne tłumaczenia zgodnie podają w tym miejscu, że cztery bestie to czterej królowie.

W tym wypadku musimy zbadać kontekst, który każe nam rozumieć, że słowo król i królestwo występują zamiennie, świadczy o tym Dn 7,23 BT, w którym to tekście czwarta bestia jest czwartym z kolei królestwem, a nie czwartym królem.

18 A przyjmą królestwo święci Boga najwyższego i odzierżą królestwo aż na wieki i na wiek wieki Dn 7,18 JW.

Daniel bardzo dobrze zna proroctwo, które zapisał w drugim rozdziale swojej księgi. Głosi ono, że od czasu Daniela bieg historii tego świata będzie nadawany przez cztery mocarstwa, a czwarte mocarstwo z części żelaznej przejdzie w podzespół żelazno-gliniany.
Kolejne mocarstwo jest symbolizowane kamieniem, który uderza w stopy posągu i jest królestwem, które założy Jezus.

Odnośnie do rozwoju politycznego czwartego mocarstwa Danielowi podano mnóstwo szczegółów, i tutaj prorok (Dn 7,18) otrzymał zapewnienie, że nic się nie zmieniło.

Symbol czwartej bestii jest uściśleniem aspiracji politycznych i religijnych, które posiada mocarstwo symbolizowane jako żelazo i żelazno-gliniany podzespół. Potem w czasie opisanym przez Apokalipsę powstanie Królestwo Chrystusa, którym będzie rządził Lud Boga.


19 Potem chciałem się pilnie wywiedzieć o bestii czwartej, która była bardzo różna od wszystkich i niezmiernie straszna: zęby i paznokcie jej żelazne, pożerała i kruszyła, a ostatek nogami swymi deptała;

20 i o dziesięciu rogach, które miała na głowie, i o innym, który był urósł, przed którym upadły trzy rogi, i o owym rogu, które miał oczy i usta mówiące wielkie rzeczy, a był większy od innych.

21 Patrzyłem, a oto ów róg walczył przeciw świętym i przemagał im. Dn 7,19 - 21 JW.

Daniel powtarza opis z wersu siódmego i ósmego, nie interesują go już, bowiem pierwsze trzy bestie. Chce posiąść wiedzę o czwartej bestii, na której pojawiają się rogi, a ten opis stanowi pewną nowość niezrozumiałą dla proroka.

22 aż przyszedł Starowieczny i dał sąd świętym Wysokiego; i czas nadszedł, i święci odzierżyli królestwo. Dn 7,22 JW.

Panowanie czwartej bestii, która będzie przechodziła swoiste transformacje polityczne i religijne, będzie trwało aż do zakończenia sądu poprzedzającego przyjście Jezusa. Po tych wydarzeniach Lud Boga otrzyma swoje Królestwo.

Szerzej o tym mówi Apokalipsa św. Jana. O przyjściu Starowiecznego Daniel pisze w wierszach od 9 do14. O sądzie świętych będą pisali później apostołowie: Paweł oraz Jan.

2 Czy nie wiecie, że święci będą sędziami tego świata? A jeśli świat będzie przez was sądzony, to czyż nie jesteście godni wyrokować w tak błahych sprawach?
3 Czyż nie wiecie, że będziemy sądzili także aniołów? O ileż, przeto więcej sprawy doczesne! 1 Kor 6,2.3 BT (zob. Ap 20,4 BT)

23 I tak rzekł: Bestia czwarta będzie czwartym królestwem na ziemi; to będzie większe niż wszystkie królestwa i pożre wszystką ziemię, i podepce, i zetrze ją. Dn 7,23 JW.

Imperium Rzymskie jest czwartym królestwem po Imperium Hellenistycznym, które rządziło światem.

W Biblii Tysiąclecia czwarte królestwo jest opisane jako różne od wszystkich królestw (Dn 7,23 BT). Ta inność przejawia się nie tylko w jego ekspansjonizmie, lecz również w tym, że w odróżnieniu od przednich monarchii było w późniejszym czasie państwem chrześcijańskim.

24 A dziesięć rogów tego królestwa dziesięciu królów będzie, a inny powstanie po nich i ten będzie mocniejszy od pierwszych, i trzech królów poniży. Dn 7,24 JW.

Imperium Rzymskie na skutek wielu przyczyn wewnętrznych i zewnętrznych ulega w zachodniej części podziałowi między dziesięć wcześniej wzmiankowanych plemion germańskich (zob. komentarz do Dn 7,7.8 JW). Ich królowie stają się spadkobiercami czwartego królestwa. Z czasem te narody dadzą początek współczesnym nam państwom Europy Zachodniej.

Ten układ nie ulega tylko prostemu podziałowi, lecz dalszemu zdynamizowaniu poprzez to, że:

8 oto inny mały róg wyrósł miedzy nimi i trzy spośród pierwszych zostały przed nim wyrwane. Dn 7,8 BT

20 gdy wyrósł, upadły trzy tamte. Dn 7,20 BT

24 po nich zaś inny powstanie, różny od poprzednich, i obali trzech królów. Dn 7,24 BT

Tym innym małym rogiem” jest moc biskupa Rzymu i utworzonego przez niego Państwa Kościelnego oraz Systemu papieskiego, na który przeszła cała świetność polityczna Rzymu pogańskiego.

Owe trzy rogi to trzej królowie (Dn 7,8.20 = Dn 7,24 BT) władcy Herulów, Wandalów i Ostrogotów, które to nacje, jak to wcześniej już udowodniliśmy, zostały usunięte z mapy narodów ówczesnego świata wskutek polityki biskupa Rzymu i polityki cesarzy wschodniej części Imperium.

Jest to sytuacja różna jakościowo od poprzedniej, gdyż umożliwiła w niczym nieskrępowane działanie małego rogu. Daniel pisze ponadto, że ten mały róg będzie mocniejszy od pierwszych (Dn 7,24 JW).

Kolejną relację z działalności małego rogu znajdujemy w następnych wersach.

25 A będzie mówił słowa przeciw Wysokiemu, i świętych Najwyższego skruszy, i będzie mu się zdało, że może odmienić czasy i prawa, a będą wydani w jego ręce aż do czasu i czasów i pół czasu. Dn 7,25 JW

O tym, że mały róg jest potęgą o religijno-geopolitycznym znaczeniu i wskazuje na system papieski, decydują następujące atrybuty:
A będzie mówił słowa przeciw Wysokiemu

Czyli przypisuje sobie te cechy, które są właściwe Bogu, np. papieże uważają, że piastują funkcję zastępcy Syna Bożego. Jest to bluźnierstwo przeciw Duchowi Świętemu J 14,16.17

i świętych Najwyższego skruszy

Prześladuje i zabija tych, którzy Pismo Święte Starego i Nowego Testamentu traktują jako natchnione Słowo Boga i jedyne źródło objawienia Bożego lub uznają Biblię za nieomylną regułę wiary, zawierającą pełnię prawdy potrzebnej do zbawienia. Tak było kiedyś, lecz Apokalipsa św. Jana uprzedza, że to się powtórzy przed paruzją Chrystusa.

i będzie mu się zdało, że może odmienić czasy

Mały róg w swoich działaniach polityczno-religijnych, poprzez udzielanie i odbieranie władzy panującym, będzie ustalał czasy ich panowania. W ten sposób powiedziano Danielowi, że mały róg będzie miał decydujący udział w kształtowaniu historii świata.
[...] i prawa

Dokonuje zmian w Dekalogu. W katechizmie tego Kościoła wyrzucono drugie przykazanie (Wj 20,4 -6 BT). W tej sytuacji, aby zachować układ 10 słów, dokonano podziału dziesiątego przykazania na dwie części (Wj 20,17 BT). Ponadto zmieniono dzień kultu Boga z soboty na niedzielę (Wj 20,11 BT). Wj 20,1 - 17
a będą wydani w jego ręce aż do czasu i czasów i pół czasu

Działa przez 3,5 czasu (czasu + czasów + pół czasu = 1 + 2 + 1/2). Czasów jest tu użyta liczba podwójna. Księgi prorocze mają własny kalendarz, w któryM dzień proroczy równa się rokowi biblijnemu

Podstawą biblijną takich obliczeń są teksty Lb 14,34 i Ez 4,6 BT, z nich wiemy, że 3,5 czasu = 42miesiącom po 30 dni każdy = 1 260 dniom = 1 260 latom.


W Księdze Daniela i Apokalipsie występują trzy grupy tekstów wskazujących na ten sam termin:

3,5 czasu Dn 7,25; 12,7; Ap 12,14
1 260 dni Ap 11,3; 12,6
42 miesiące Ap 11,2; 13,5


Początek działalności małego rogu zaczął się w 538 r., gdy wojska Belizariusza po rozgromieniu Ostrogotów umożliwiły papieżowi wykonywanie prawa nadanego mu w 533 r. przez cesarza Justyniana. Prawo to wyposażyło go w kompetencje władcze wobec innych biskupów. Z czasem papieże rozszerzyli swoje prerogatywy na ówczesnych władców. Trwało to aż do czasu i czasów i pół czasu”. Po 1 260 latach wojska generała Louisa Berthier w 1798 r. usuwają papieża z Rzymu, kończąc czas papieskiej supremacji.

Historia małego rogu, tj. Systemu papieskiego, na tym się nie kończy. W 1929 r. na mocy konkordatu między Mussolinim a kardynałem Gasparim przywrócono Stolicy Apostolskiej podmiotowość prawną. Papiestwo przeżywa obecnie swój renesans, a to historyczne zjawisko zostało dokładniej opisane w Apokalipsie.

26 I zasiądzie sąd, aby była odjęta moc i był starty i zginął aż do końca. Dn 7,26 JW.

Jednak mały róg System papieski ukorzeniony w Imperium Rzymskim będzie działać aż do przyjścia Chrystusa, wtedy na mocy postanowień sądu przedadwentowego stanie się możliwe unicestwienie jego mocy.

27 A królestwo i władzę i wielkość królestwa, która jest pod wszystkim niebem, żeby dano ludowi świętych Najwyższego, którego królestwo jest królestwem wiecznym, a wszyscy królowie będą mu służyć i słuchać go.

28 Tutaj koniec słowa. Ja, Daniel wielce się myślami mymi trwożyłem i oblicze moje zmieniło się na mnie, a słowo zachowałem w sercu swoim. Dn 7,27 -28 JW.

Siódmy rozdział podaje w trzech sekwencjach, co nastanie po małym rogu:

Mały róg Sąd w niebie Ustanowienie Królestwa Boga

Oprócz tego z tej kolejności wynika, że sąd w niebie (sąd przedadwentowy)odbędzie się między końcem 1260-letniej supremacji papieskiej, a przyjściem Chrystusa. Jednakże w tym rozdziale jest to tylko orientacyjne podanie daty sądu. Jego dokładne rozpoczęcie znajdujemy w ósmym rozdziale Księgi Daniela. Temat ten szerzej rozwija Apokalipsa.

Porównajmy zatem chronologiczny porządek historyczny w rozdziale drugim Księgi Daniela opisanym przeze mnie w części o Śnie Nabuchodonozora o posągu” z rozdziałem siódmym omawianym powyżej:

Rozdział 2 Rozdział 7
Babilon Babilon
Medo-Persja Medo-Persja
Grecja Grecja
Imperium Rzymskie Imperium Rzymskie
Rzym Europa/papiestwo Rzym papieski
......................... Sąd w niebie
Królestwo Boże Królestwo Boże


W tej chwili mamy wystarczającą ilość informacji, aby znaleźć podobieństwa między obydwoma rozdziałami, mimo użycia różnych symboli:

W obu rozdziałach położony jest nacisk na czwarte królestwo
Czwarte królestwo zawsze następuje po Grecji i jest w obydwu rozdziałach jednakowo opisane
Mocne i silne Dn 2,40 Dn 7,7
Jest z żelaza Dn 2,40 Dn 7,7.19
Kruszy i miażdży Dn 2,40 Dn 7,19
Zostaje rozdzielone Dn 2,41 Dn 7,24


Siódmy rozdział nie jest tylko powtórzeniem drugiego rozdziału; jest jego rozwinięciem, dlatego pojawia się tutaj jeszcze inna moc.

Nie jest ona oddzielona od czwartego zwierzęcia to jest od Imperium Rzymskiego ale wyłania się bezpośrednio z niego i z dziesięciu rogów, a one wszystkie są częścią czwartej bestii.
Księga Daniela sukcesorkę idei Imperium Rzymskiego nazywa małym rogiem (Dn7,8.20.21.23.24.25 BT).


Opracował Zdzislaw Gudzowski

gudzowski - 28-08-2005, 06:01

Witajcie!

To co piszę to stanowi optimum, aby przekonać się o tym, że proroctwa biblijne są sprawdzalne i obserwowalne. Daty i liczby są między innymi po to ,żeby przekonac się o tym, że chodzi o te , a nie inne fakty.

Tego rodzaju elaboraty mogą rażić swoją dłużyzną, ale proszę pamiętac o tym, że przepowiednie dane Danielowi w VI wieku p.n.e. oraz Apostołowi Janowi w I wieku naszej ery już się w 80 - 90 procentach wypełniły, a zatem sluszną rzeczą jest przejść się przez razem z nimi do czasów dzisiejszych i zobaczyć co z przepowiedni biblijnych oczekuje swego wypełnienia się.

Jeżeli chodzi o przeniesienie tego tematu do gazety to w grę wchodziłyby czasopisma kościelne, ale jak do tej pory ,na to nie zgodził sie żaden Kościół, bo proroctwa bibijne , stawiają szereg zarzutów pod adresem Kościołów chrześcijańskich dotyczących albo odejścia od nauk biblijnych lub zaniechania poznawania tych nauk.

Ja jednak uwazam, że forum chrześcijańkie jest najlepszą formą zachęcenia do studiowania Biblii poprzez studium Ksiegi Daniela i Apostoła Jana.
pozdrawiam zdzisław gudzowski

gudzowski - 28-08-2005, 07:51
Temat postu: Wkrótce przyjdzie ...!!!
8
Księga Daniela –rozdział siódmy
[Komentowanie tego rozdziału podzieliłem na trzy etapy: Dn 7,1 - 14, a następnie Dn 7,15 – 28, i na zakończenie ; wnioski końcowe ]

Etap 3
Wnioski końcowe

Formułując końcowe wnioski na podstawie siódmego rozdziału dotyczącego małego rogu, należy stwierdzić, że:

Wyrósł na czwartej głowie bestii. Wygląda na większy. Wyłania się spośród dziesięciu rogów Dn 7,8.20
Jego potęga pojawia się po nich (po upadku Imperium w 476 r.) jest inny niż pozostałe, bo nie ma tylko politycznego charakteru Dn 7, 8.20. 24
Wyłamuje trzy rogi Dn 7,8,24
Bluźni Dn 7,8,11,25
Odmienia czasy i Prawo. Ma moc działania przez 3,5 czasy Dn 7,25
Prześladuje świętych Dn 7,21,25
Działa w czasie sądu przedadwentowego. Władza będzie mu zabrana na sądzie Dn 7, 11,26



Mały róg jest źródłem informacji i ostrzeżeniem, co może się stać z chrześcijaństwem, gdy odejdzie od czystych nauk apostolskich.


Ř Problem Antiocha IV Epifanesa

Istnieje pogląd, że owym małym rogiem jest jeden z władców hellenistycznych z II w. p.n.e. – Antioch IV Epifanes, nie sposób się jednak z tym zgodzić, gdyż:


Antioch IV Epifanes był helleńskim władcą Syrii, pochodził z dynastii Seleucydów, a przez to należał do trzeciego proroczego mocarstwa, to jest do Grecji Mały róg, wyrastał wśród dziesięciu rogów na czwartej bestii Dn 7,8.20
Antioch IV Epifanes jest ósmym władcą, nie był jedenastym władcą, Mały róg jest jedenastym władcą Dn 7,8.20
Antioch IV Epifanes nie obalił trzech królów; miał kilku rywali do tronu, lecz żaden z nich nie może być uważany za króla Syrii. Mały róg wyłamuje trzy rogi Dn 7,8.20.24
Antioch IV Epifanes nie był większy niż inne rogi, gdyż to jego ojciec był nazwany Wielkim Mały róg był większy niż inne rogi Dn 7,20
Po Antiochu IV powstaje Imperium Rzymskie, a nie Królestwo Boże. Dn 7,7.23.



Dokonajmy, zatem jeszcze raz, ale już pełnej historycznej identyfikacji małego rogu. Symbolizuje on System papieski. Wszystko, co podane zostało przez Daniela, w każdym detalu zgadza się z tym systemem.

Jest wręcz rzeczą niemożliwą znalezienie innej potęgi religijno-geopolitycznej o tak pełnej charakterystyce:

Mały róg powstaje w czasach Imperium Rzymskiego, tak jak System papieski
Mały róg wyłonił się wśród plemion germańskich, które w znacznym stopniu przyczyniły się do podziału Imperium System papieski(proszę nie łączyć go z chrześcijaństwem) powstał w czasie ich władania;
Mały róg doprowadza swoją polityką do tego, że trzy plemiona zostają usunięte z mapy narodów ówczesnego świata; Trzech królów – Dn 7,24
Moc małego rogu jest inna Papiestwo jawi się jako przywódca duchowy Świata z aspiracjami sprawowania władzy politycznej
Mały róg wypowiada „wielkie rzeczy” System papieski rości sobie prawa, które przysługują tylko Bogu, np. chce być zastępcą Syna Bożego
Mały róg rozpoczął wojnę ze świętymi Historia chrześcijaństwa potwierdza wywoływanie prześladowań religijnych i prowadzenie wojen religijnych przez System papieski;
Ta moc, mały róg zmieniła Dekalog System papieski dokonał wielu merytorycznych zmian w Prawie Boga (Wj 20,1–17 BT), twierdząc, że jest to zgodne z jego misją;1 Zob. Katechizm Kościoła Katolickiego, Wydawnictwo „Pallottinum”, Poznań 1994, akapit 882, porównaj z J 16,13 BT.



Tak scharakteryzowana aktywność ma trwać „do czasu, czasów i połowy czasu” (wers 25), czyli przez trzy i pół roku – zasada„dzień proroczy równa się rokowi biblijnemu”, gdzie rok proroczy równa się 360 dni, daje to nam 1 260 dni, to jest 1 260 lat. Z kolei Apokalipsa Informuje nas w rozdziale 13 od wersu 6 – 10.18, w jakim kierunku ten mały róg będzie uaktywniał się po 1260 latach.

Opracował Zdzislaw Gudzowski

zosia - 28-08-2005, 09:17

Tutaj przenoszę posty p. Gudzowskiego ze względu na ich charakter typowo informacyjny.
Do momentu przeniesienia wątek ten miał 262 wyświetlenia.

gudzowski - 29-08-2005, 04:54
Temat postu: PO CO NAM PRZEPOWIEDNIE BIBLIJNE
Po co ludzkości potrzebna jest Księga Daniela i Apokalipsa św. Jana.


Proroctwa biblijne mają swój cel i sens! Bóg chce, abyśmy świadomie wkraczali w przyszłość. Nie jest zamiarem Boga czymkolwiek nas zaskakiwać. Mamy na to, bowiem biblijne zapewnienie, które znajdujemy w Starym i Nowym Testamencie.
Iz 42,9;Am 3,7; 14,29

Ř Apokaliptyczne Proroctwa Biblijne

Jedynym podręcznikiem na świecie, w którym podane są spełniające się i wiarygodne proroctwa, jest Pismo Święte, ze swoją Księgą Daniela i Apokalipsą św. Jana.
Pierwsze słowa Apokalipsy zaczynają się w sposób charakterystyczny:

„Objawienie Jezusa Chrystusa , które dał Mu Bóg ,aby ukazać swym sługom , co musi stać się niebawem, a On wysławszy swojego anioła oznajmił przez niego za pomocą znaków słudze swojemu Janowi.’’ Ap 1,1 BT.

Czy to już nie stanowi wspaniałej rekomendacji dla tego pisarza i jego dzieła?

Lecz prawdą jest również to, że mnóstwo wizjonerskiej literatury pozabiblijnej zaczyna się od słów ‘’Objawienie Jezusa Chrystusa.......’’.

Dlatego szczególnego znaczenia nabierają następujące fakty:

* Księga Daniela Apokalipsa jest częścią Pisma Św., które powstało jako wynik współpracy Boga z człowiekiem, będąc księgą natchnioną znajduje się wśród ksiąg natchnionych, w konsekwencji przysługuje jej przymiot pochodzenia bosko - ludzkiego, a więc w swym posłannictwie jest nieomylna.

* Proroctwa tam zawarte realizują się z absolutną dokładnością, w miejscu i czasie wcześniej przepowiedzianym, co jest dowodem na boskość Jezusa, bo tylko prawdziwy Bóg zna przyszłość. Spełnianie się proroctw biblijnych jest dowodem na to, że Biblia wraz z Księgą Daniela i Apokalipsą są księgami natchnionymi, a zatem przysługuje im przymiot nieomylności.

* Księga Daniela i Apokalipsą Są to księgi wyjątkowe i to zarówno pod względem formy, symboliki jak i i znaczenia, co powoduje, że wielu chce się dowiedzieć, co też to wszystko oznacza. Wzrasta przy tym przekonanie, że księgi te w dzisiejszym czasie mają szczególne znaczenie, a jej poselstwa są wręcz konieczne do przygotowania ludzi na powtórne przyjście Jezusa.

* Proroctwa Daniela są ściśle powiązane z Apokalipsą Św. Jana. Stąd swoje zainteresowania powinniśmy kierować do tych dwóch ksiąg. To Boże dzieło, które stanowi dopełnienie i zamknięcie Bożego objawienia dane nam zostało do wyjątkowo uważnego czytania, gdyż z jego studiowaniem wiążą się szczególne błogosławieństwa. Ap 1,3; Ap 22,7.10

* Księga Daniela i Apokalipsa św. Jana nie są to dzieła tajemne ‘’ pogrążone w mrokach proroczych wizji ‘’, lecz, wprost przeciwnie, pewne rzeczy tajemne, bo dotyczące przyszłości zostały właśnie tu przez Boga objawione.

* Określanie Apokalipsy jako księgi zamkniętej, zapieczętowanej przed ludzkim poznaniem oznacza przyjęcie sugestii szatana, który czyni wszystko, aby jej nie dowierzano.

* Księga Daniela i Apokalipsa zawierają dokładny opis pułapek Lucyfera, a ujawnionych przez Naszego Boga.

Ř Proroctwa Daniela i apostoła Jana są źródłem nadziei.

Jeden z myślicieli napisał "Ludzie żyjący nadzieją widzą dalej, ludzie żyjący miłością widzą głębiej, ludzie żyjący wiarą widzą wszystko w nowym świetle." /Zanetti Lothar/"

A zatem nadal jest ważna miłość, wiara, lecz nadzieja jest tą emocją, która podtrzymuje człowieka przy życiu fizycznym i duchowym. Umrze nadzieja – umrze człowiek.

Posłużę się pewnymi faktami: historia wypadków morskich podaje przykłady, gdy rozbitkowie morscy przebywali na łodzi ratunkowej nawet 3 miesiące, posilali się tym, co złowili, pili deszczówkę lub wodę z wyduszonej, niesamowicie odwodnieni, lecz pod czujną opieką lekarzy powoli dochodzili do siebie. Jednocześnie mamy inne przykłady, wyławiano rozbitków, którzy na morzu przebywali tylko 2 – 3 dni, w ich łodziach były zapasy słodkiej wody,, a jednak ci kilkudniowi rozbitkowie, mimo opieki lekarskej, umierali. Zbadano ten problem, jedynym powodem tego, że ludzie przeżywają jest nadzieja, że kiedyś to się skończy i przyjdzie pomoc. Bo taką siłę ma nadzieja, człowiek może przetrwać wszystko, jeżeli temu towarzyszy nadzieja. Gdy umrze nadzieja, to za chwilę umrze człowiek.

§ Taka jest funkcja apokaliptycznych proroctw biblijnych[ Księga Daniela, Apokalipsa św. Jana].
Gdy w świecie przyrodniczym, polityczno ekonomicznym nastąpią takie zmiany, że nie będziemy wiedzieli, gdzie jest początek i koniec wszystkiego, to dzięki proroctwom biblijnym będziemy wiedzieli, co już jest za nami, a co przed nami. Będziemy żyli nadzieją, że nie na darmo zaufalilismy Bogu.

§ Nadzieja jest tym samym, co woda dla ludzi i zwierząt w czasie suszy.
Dlatego proroctwa biblijne należy badać już teraz, abyśmy wiedzieli, co musimy przetrwać,]ak omijać pułapki zastawione przez przeciwników Boga.

§ Z proroctw wynika nadzieja na lepszy czas.
Proroctwa pokazują to, co nasz czeka. Proroctwa biblijne głoszą, że to, co najgorsze nie będzie nam oszczędzone, jednocześnie te same proroctwa mówią, że to, co najlepsze jest dla nas zachowane. Dlatego nie pozwólmy, na to, aby brak znajomości proroctw stał się przyczyną osłabienia, nadziei, czy wręcz jej unicestwienia. Z proroctw wynika nadzieja dla nas.

§ Nadzieja ma nas poprowadzić po wertepach religijno – politycznych.
Kiedy studiujemy proroctwa, Bóg daje nam tą wewnętrzną siłę, która nazywa się nadzieja? Bóg wie, że, jeżeli stracimy nadzieję, utracimy wszystko, i dlatego aby tak się nie stało przekazanie proroctw biblijnych, jest częścią planu zbawienia człowieka.


Ř Jesteśmy pokoleniem czasu przyjścia Boga
To wydarzenie, oczekiwane przez wszystkie Kościoły nastąpi współcześnie, to jest w czasie naszego życia. W każdym bądź razie za życia tego pokolenia. To pokolenie to ja, autor tego artykułu Zdzisław - 57 lat, moja córka Monika – 27 lat oraz synowie, Daniel- 20 lat, Tytus – 18 lat. Być może moje wnuki. Ja mogę nie dożyć czasu przyjścia Jezusa, ale na pewno będzie to za życia moich dzieci, i na tym koniec. Bo ten czas, to już jest czas, czasu przyjścia Boga! Musimy codziennie żyć w poczuciu powagi dnia przyjścia Pana, bo to jest, ten czas.


UZASADNIENIE
Na początku XXI wieku w dziedzinie politycznej nadal są nierozwiązane następujące problemy:
q Utrzymanie pokoju światowego,
q Terroryzm
q Wyścig zbrojeń,
q Konflikty etniczne,
q Walki narodowowyzwoleńcze.

Z kolei na płaszczyźnie ekonomicznej sytuacja jest niemniej dramatyczna, bo:
q Powstają dysproporcje rozwojowe,
q Zaznacza się kryzys żywnościowy,
q Z całą wyrazistością widać impas surowcowy,
q Zniszczone jest środowisko przyrodnicze,
q Następuje gwałtowny wzrost ludności.

Ponadto na płaszczyźnie kulturowej pojawiają się dylematy, które już od zarania dziejów ludzkości czekają na uniwersalne rozwiązania, są to:
q Zagadnienia ideologii oraz religii,
q Ochrona praw człowieka,
q Problemy wymiany informacji.
Te kategorie trudnych wyborów, w tej chwili są ze sobą splecione niczym węzeł gordyjski. To, co ludzkość przez tysiąclecia zasupłała, to tylko Bóg może rozsupłać, uczyni to w czasie swego przyjścia.

Ř Symbolizm Księgi Daniela i Apokalipsy św. Jana
Apokalipsy są pełne symboli. Jednak nie mogło być inaczej, jeżeli chciało się jednoznacznie przedstawić problemy Świata i Kościoła, mając do dyspozycji tylko słownictwo VI wieku p.n.e. czy I wieku n.e. Prorokom łatwiej było opisać duży symbol, aniżeli prezentować procesy i fakty historyczne, których mieli prawo jeszcze nie rozumieć od strony dialektycznej, tym bardziej, że nawet współcześni historycy
niejednokrotnie podają sprzeczne oceny dotyczące tego samego zdarzenia. A zatem zachodzi konieczność odczytania proroczej biblijnej symboliki.
Ř Niebiblijne metody interpretacji proroctw biblijnych
Niemalże każdy Kościół, i wiele osób ma aspiracje do tego, aby orzekać w kwestii rozumienia proroctw biblijnych. Piszą swoją interpretację, jest ona odmienna od pozostałych, lecz każdy autor uważa, że tylko ich komentarz jest poprawnie napisany, a pozostali się mylą. Zacząłem dociekać, dlaczego tak jest.



§ Nie stosują żadnych narzędzi badawczych, lecz w kwestii rozumienia proroczego symbolu biblijnego przejmują i przyswajają sobie poglądy innej kultury, czy też religii przenoszą.

§ Ewentualnie na dane proroctwo nakładają te fakty historyczne, na które czytelnik łatwo się zgodzi, bo mogą odpowiadać jego nastawieniu emocjonalnemu, do danego zdarzenia historycznego, lub mogą egzystować z jego poglądami politycznymi, religijnymi, kościelnymi. No, bo jak tu niezgodzić się z tym, że „”czerwona bestia’’, to Związek Radziecki,

§ Stosują sofistykę, która mają na celu wykazanie tego, że Apokalipsa prezentuje tylko jego Kościół.

§ Poprzez potraktowanie symboli proroczych jako alegorie, przekonuje się, że to, co pisze Apokalipsa wypełniło się do V wieku wraz z upadkiem Rzymu, inni z kolei tłumaczą, że to wszystko wypełni się na 3.5 roku przed przyjściem Jezusa.

§ Najczęściej praktykuje się mieszaninę powyższych sposobów.

Ř Biblijne metody interpretacji proroctw biblijnych
W swoich założeniach opieram się na następującym kanonie:

q Zasada „Tylko Biblia” (sola scriptura)
q
q Zasada liczenia „Dzień proroczy równa się rokowi biblijnemu’’,
q
q Etapowość profetyczna,
q
q Prawo prorockiej perspektywy.

Reguły te powodują, że interpretacja Księgi Daniela i Apokalipsy św. Jana zostaje uwolniona od wszelkich spekulacji polityczno--filozoficznych, światopoglądowych i kościelnych, a przez to kreśli obraz bliskiej i dalszej przyszłości z bezprecedensową jasnością i dokładnością.
Ponadto jesteśmy chronieni przed przesadną materializacją i spirytualizacją scen z Księgi Daniela i Apokalipsy.




Ten kanon ma nam wskazać, które wydarzenia historyczne są wartościowe z punktu widzenia symboliki Księgi Daniela i Objawienia św. Jana. Przy czym nie chodzi mi o wyprzedzanie proroctw, lecz o badanie naukowe, i stwierdzenie, które z nich już się wypełniły historycznie, a które czekają na swoje wypełnienie.

A więc wskazują, jak daleko jesteśmy od celu– spotkania z naszym Bogiem.

Ten zbiór zasad ma wskazać na te wydarzenia historyczne, które mają wartość interpretacyjną z punktu widzenia ksiąg proroczych. Odrzucenie tych reguł lub którejkolwiek z nich powoduje, że błądzimy na kartach historii, ustalając według własnego „widzi mi się”, na jakie fakty historyczne wskazuje dane proroctwo.

Zapamiętaj!

Spełniające się proroctwa udowadniają, że tylko Biblia i zawarte w niej proroctwa pochodzą od Boga.

Proroctwa mają swój cel i sens, gdyż Bóg chce abyśmy świadomie wkraczali w przyszłość.

Bóg chce nas uchronić przed zwiedzeniem ze strony fałszywych proroków.

Przepowiednie biblijne wskazują na naszego Boga jako Władcę Wszechświata. To nasz Bóg jest Bogiem, i nasz Bóg przyjdzie po swój Lud.

Spełniające się proroctwa są dla nas pokrzepieniem, i źródłem nadziei, i one nas przeprowadzą przez ciężkie czasy, o których pisze Daniel 12,1

Autorem proroctw jest nasz Bóg, a one mówią, że jesteśmy już w czasie, który jest czasem ICH przyjścia!

Proroctwa biblijne są namową, do studiowania pozostałych ksiąg Pisma Świętego.

Tylko studiowanie Księgi Daniela I Apokalipsy św. Jana w każdym z nas wywoła niesamowite duchowe ożywienie religijne.

Zdzislaw Gudzowski


"Nieważna jest ilość wiadomości, lecz ich jakość.
Można wiedzieć bardzo wiele, nie wiedząc tego, co najpotrzebniejsze."
/Lew Tołstoj/


_________________
Amos 3,7

"Czy jest coś bardziej przyjemnego niż starość otoczona młodością, która
chce się czegoś nauczyć?" /Cyceron/

gudzowski - 04-09-2005, 08:44
Temat postu: zapomniania prawda
9
Nauka o Świątyni Niebiańskiej

Zgodnie z chronologią, należałoby teraz przejść do opracowania ósmego rozdziału Księgi Daniela. Jednakże dla pełnego zrozumienia zawartych w nim proroctw trzeba wcześniej wyjaśnić problem związany z obrzędem ku czci Boga, który odbywał się w świątyni żydowskiej.

Ten Przybytek Pański poprzez pełnioną tam służbę kapłańską i liturgię stał się źródłem obiektywnych informacji dotyczących planu zbawienia ludzkości.

Właśnie ósmy rozdział na przykładzie pośredniczo-pojednawczej służby kapłańskiej ilustruje nam, kiedy rozpoczyna się w niebie osądzanie ludzi, czyli kiedy rozpoczął się sąd przedadwentowy, a więc sąd poprzedzający przyjście Chrystusa.

Nauka o świątyni, która jest w niebie i którą nazwiemy Świątynią Niebiańską, jest nauką zapomnianą przez zdecydowaną większość kościołów. Jest to kolejna zapomniana przez Świat stara prawda biblijna. A przecież jest to nauka apostolska.


Na ten temat Pismo Święte dostarcza nam bogatą wiedzę teologiczną, wszak to Bóg kazał Mojżeszowi wybudować świątynię podobną do niebiańskiej. Według zaś wzoru przybytku i według wzoru jego sprzętów jak ci ukażę, wszystko dokładnie wykonacie Wj 25,9 B

O niej także rozpisuje się apostoł Paweł w Nowym Testamencie: ‘’Sedno zaś wywodów stanowi prawda: takiego mamy arcykapłana, który zasiadł po prawicy tronu Majestatu w niebiosach, jako sługa świątyni i prawdziwego przybytku zbudowanego przez Pana, a nie przez człowieka’’. Hbr 8,1–2 BT

Starotestamentowa świątynia ziemska

Świątynia żydowska zbudowana na polecenie Boga składała się z trzech części i była wyposażona w następujące rodzaje sprzętów.

· Dziedziniec – umywalnia, ołtarz całopalenia;

· Miejsce Święte – świecznik
siedmioramienny, ołtarz kadzenia, stół z chlebami pokładnymi;
·

· Miejsce Najświętsze – Skrzynia Przymierza z Dekalogiem (Wj 32,16 BT Hbr 9,4–5 BT).


W poszczególnych pomieszczeniach służba świątynna była sprawowana przez:

– lewitów – na dziedzińcu,

– kapłanów – w Miejscu Świętym,

– Arcykapłana – w Miejscu Najświętszym świątyni.
Kapłani byli sługami Bożymi – ustanowionymi przez Boga pośrednikami między Bogiem a ludźmi.

W tej kapłańskiej służbie wyróżniały się szczególnie trzy funkcje:

– pośrednictwo,
– pojednanie,
- uświęcenie.

o Pośrednictwo – była to zasadnicza praca kapłana. Grzesznik mógł przynieść ofiarę za grzech, jednak nie mógł dokonywać ceremonii oczyszczenia z grzechów, nie mógł spożywać chlebów pokładnych ani ofiarować kadzidła. Człowiek mógł zbliżyć się do Boga tylko za pośrednictwem kapłana.
o Pojednanie – grzech odłączył człowieka od Boga (Iz 59,2), ale kapłan – przez ofiary penitenta i modlitwy ofiarowane z dymem kadzidła – mógł przez służbę przebaczenia zbliżyć się do Boga i podjąć na nowo utraconą z Nim łączność (Kpł 4,20 BT).



o Uświęcenie – dokonywało się jeden raz w roku, gdy Arcykapłan wchodził do Miejsca Najświętszego i prosił Boga o wybaczenie grzechów i uświęcenie swego Ludu, aby ten Lud został wyposażony w siłę duchową, dzięki której nie będzie wracał do grzesznych zachowań.

Świątynia głosiła w ten sposób odwieczną Dobrą Nowinę, mówiącą – jest przebaczenie, bo z Bożą pomocą istnieje możliwość uwolnienia się od zła i zachowania łączności z Bogiem.

Służba świątynna w danym roku liturgicznym dzieliła się na:
– codzienną,
– doroczną.

Jej przebieg był następujący:

Służba codzienna rozpoczynała się o świcie spaleniem rocznego baranka wraz z ofiarą pokarmową na ołtarzu całopalenia. Następnie oporządzano świecznik i spalano kadzidło na ołtarzu kadzenia.

Po tych czynnościach rozpoczynano świętą posługę dla ludzi, to jest pośredniczono przy składaniu ich ofiar za ich grzechy. Penitent przychodził ze swoim zwierzęciem ofiarnym, kładł ręce nad jego głową i wyznawał swoje przewinienia przeciw Bogu i bliźniemu, a następnie własnoręcznie zabijał zwierzę.


W zależności od tego, kogo i czego dotyczył grzech, dokonywano określonych obrzędów: krwią zwierzęcia kropiono miejsce przed zasłoną rozdzielającą Miejsce Święte od Najświętszego, pomazywano rogi ołtarza do kadzenia, rogi ołtarza do całopalenia, wylewano krew u podstawy ołtarza do całopalenia, część mięsa spożywał kapłan.

W taki symboliczny sposób następowało przenoszenie grzechów na kapłana i świątynię (Kpł 10,17 BT). Wyznawany grzech poprzez krew zwierzęcia złożonego w ofierze zanieczyszczał wszystko, z czym się zetknął: osobę kapłana, gdy ten spożywał część mięsa ofiary; świątynię, gdy krwią pomazywano rogi ołtarzy bądź kropiono nią miejsce przed zasłoną, a resztę wylewano u podstawy ołtarza całopalenia.

Grzech już nie obciążał penitenta, niemniej przeniesiony ceremonialnie na kapłana i do świątyni – pozostawał w niej. Krew oczyszczała grzesznika, ale zanieczyszczała kapłana oraz świątynię (Kpł 16,6,18–19 BT). “Grzech Judy jest zapisany żelaznym rylcem, wyryty diamentowym ostrzem na tablicy ich serc i na rogach waszych ołtarzy [...].’’ Jr 17,1 BT Krew również była czynnikiem oczyszczającym, czyli pojednawczym.

W Biblii Tysiąclecia czytamy:, ‘‘Bo życie ciała jest we krwi, a Ja dopuściłem ją dla was [tylko] na ołtarzu, aby dokonywała przebłagania za wasze życie, ponieważ krew jest przebłaganiem za życie [...]”.Kpł 17,11 BT

Codzienna służba kapłańska kończyła się o zachodzie Słońca złożeniem jednorocznego baranka na ołtarzu do całopalenia, oczyszczeniem świecznika i spaleniem kadzidła na ołtarzu do kadzenia.

W wyniku codziennego zanieczyszczania świątyni grzechami penitentów zachodziła konieczność ceremonialnego usunięcia grzechów również ze świątyni. Czyniono to w czasie służby dorocznej, która trwała dziesięć dni, to jest od pierwszego do dziesiątego dnia siódmego miesiąca.

Dzień dziesiąty był tzw. Dniem Przebłagania. Kończyła się wówczas możliwość oczyszczenia się z grzechu, bo skończył się czas łaski – zaczynano liturgię Dnia Przebłagania, która stanowiła istotę służby dorocznej.

Dla dokonania oczyszczenia świątyni Arcykapłan w Dniu Przebłagania wchodził do Miejsca Najświętszego świątyni. Był to jedyny dzień, w którym mógł to uczynić. Służba doroczna była sprawowana przez Arcykapłana i rozpoczynała się w noc poprzedzającą Dzień Przebłagania. Najwyższy Kapłan spędzał ten czas na modlitwie, później składał poranną ofiarę oraz ofiary właściwe dla tego święta.

Następnie przyprowadzano dwa kozły i przez losowanie ustalano, który będzie złożony w ofierze, a nad którym zostaną wyznane grzechy tego Świata i ten stawał się wtedy tzw. kozłem dla Azazela.

W dalszej kolejności Arcykapłan składał swoją ofiarę. Gdy zwierzę leżało zabite, wkładał węgle z ołtarza całopalenia do kadzielnicy i brał dwie garści kadzidła, wchodził do Miejsca Najświętszego, tam spalał kadzidło w kadzielnicy i spędzał chwilę na modlitwie. Wracał po krew zwierzęcia składanego we własnej ofierze i udawał się z nią do Miejsca Najświętszego, nad i przed ubłagalnią siedem razy kropił miejsce palcem umoczonym we krwi, oczyszczając siebie i swój dom z grzechów.

Po tej czynności zabijał kozła przeznaczonego na ofiarę za grzechy ludu, wnosił jego krew do Miejsca Najświętszego i tym samym dokonywał oczyszczenia świątyni z grzechów ludu. Po oczyszczeniu świątyni Arcykapłan mieszał krew własnej ofiary za swoje grzechy i krew ofiary za grzechy ludu i nią pomazywał rogi ołtarza całopalenia oraz kropił go z wierzchu siedem razy.

W Dniu Przebłagania nie było miejsca na wyznawanie grzechów, oczyszczenia świątyni dokonywano, więc tzw. czystą krwią, to znaczy taką, która ceremonialnie nie zetknęła się z wyznawaniem grzechów.

Gdy dzieło oczyszczenia zostało zakończone, Najwyższy Kapłan wkładał ręce na kozła przeznaczonego dla Azazela i nad nim wyznawał swoje grzechy i wyznane oraz niewyznane grzechy ludu, a następnie wypędzano zwierzę na pustynię.

Po spełnieniu tych czynności Najwyższy Kapłan ubierał się w arcykapłańskie szaty i podczas ofiar całopalnych błogosławił ludowi.



Świątynia w niebie

Nauka Starego i Nowego Testamentu podkreśla fakt istnienia świątyni w niebie jako rzeczywistego ośrodka zbawczego (Hbr 8,1–2 BT).

O obecności świątyni Bożej mówi również Apokalipsa:

’’Potem Świątynia Boga w niebie się otwarła, i Arka Jego Przymierza ukazała się w Jego Świątyni [...].Ap 11,19 BT

Potem ujrzałem: w niebie została otwarta świątynia Przybytku Świadectwa [...].Ap 15,5 (zob. 15,6,8 BT)

Ponadto czytamy tu o sprzętach świątynnych:

– Siedem lamp ognistych – Ap 4,5; Za 4,2 BT,

– Złoty ołtarz kadzenia – Ap 8,3.4; 9,13 BT,

– Arka Przymierza – Ap 11,19 BT.


W tej sytuacji należy zadać sobie pytania:

1. W jaki sposób Jezus został przygotowany i poświęcony do służby w Świątyni Niebiańskiej i czy odpowiednio do poświęcenia ziemskiej świątyni odbyło się również poświęcenie Świątyni Niebiańskiej i oczyszczenie rzeczy niebieskich do pełnienia służby orędowniczo-pojednawczej?

2. Kiedy odbywa się oczyszczenie w Świątyni Niebiańskiej z grzechów ludzi?

1. Pierwszym normalnym odruchem jest nasz wewnętrzny sprzeciw wobec tego, że Jezus musiał przygotowywać się do służby kapłańskiej w Świątyni Niebiańskiej, a w niebie mogłoby być coś, co wymagałoby oczyszczenia.

W odpowiedzi na nasze wątpliwości apostoł Paweł pisze:’’

Przeto obrazy rzeczy niebieskich w taki sposób musiały być oczyszczone, same zaś rzeczy niebieskie potrzebowały o wiele doskonalszych ofiar od tamtych. Hbr 9,23 BT
O przygotowywaniu się i poświęceniu Jezusa do służby kapłańskiej Biblia mówi bardzo wyraźnie:

“Dlatego musiał się upodobnić pod każdym względem do braci, aby stał się miłosiernym i wiernym arcykapłanem w tym, co się odnosi do Boga – dla przebłagania za grzechy ludu’’. Hbr 2,17 BT

Tak jak umyto Aarona, gdy ten miał objąć urząd Arcykapłana, tak Chrystus musiał wejść do wody przy chrzcie (Mt 3,13–17 BT).Jak Aaron był uhonorowany, “Poświęcony Panu”, a równocześnie nosił grzechy ludu, tak Jezus był ukoronowany chwałą i czcią (Hbr 2,9) i na Niego Bóg złożył nieprawości nas wszystkich (Iz 53,6 BT). Chrystus, będąc na ziemi, krok po kroku przygotowywał się do kapłańskiego dzieła w Świątyni Niebiańskiej, a gdy już wszystko było gotowe, po zakończeniu swego dzieła na ziemi, złożył samego siebie jako ofiarę miłą Panu.

Po czterdziestu dniach Chrystus wstąpił do nieba, wtedy Bóg mianował Go Najwyższym Kapłanem według porządku Melchizedeka. Wtedy to Nasz Zbawiciel rozpoczął służbę w Miejscu Świętym Świątyni Niebiańskiej (Hbr 5,9–10 BT). W tej świątyni Chrystus piastuje godność Kapłana i Arcykapłana oraz pośredniczy w naszym pojednaniu z Bogiem, będąc przed Nim naszym Sędzią, Obrońcą i Orędownikiem (Hbr 8,1–2 BT).

A zatem aby dzisiaj mogło dojść do pojednania z Bogiem, musimy na zasadzie analogii do starotestamentowego systemu świątynnego spełnić pewne warunki:

– należy w modlitwie przyjść do świątyni Boga, która jest w niebie (Hbr 4,16 BT),

– wyrazić swoją ufność w Boże przebaczenie (1 J 2,1 BT),

– uznać swój grzeszny stan (Jr 3,13 BT),

– wyznać swoje grzechy (1 J 1,9.10 BT),

– prosić o wewnętrzną siłę konieczną do tego, aby przezwyciężyć swoją skłonność do czynienia zła (1 Tes 4,3.7 BT). Jezus jak ów starotestamentowy kapłan zawsze oręduje za nami przed obliczem Boga Ojca (J 6,37 BT; Hbr 9,23–26; Hbr 10,19–26 BT).

2. Tak jak starotestamentowa świątynia ziemska była w ciągu roku zanieczyszczana grzechami, tak samo Świątynia Niebiańska jest zanieczyszczana zapisywanymi tam grzechami.
Od zarania dziejów jest tam prowadzona księga życia dla każdego człowieka.

Musi, więc przyjść czas, kiedy dla dokonania oceny ziemskiego żywota danego człowieka, każda z ksiąg życia zostanie przeczytana. Na tej podstawie Bóg powoła jednych od razu do grona nieśmiertelnych, a innych wezwie na sąd dla nieusprawiedliwionych.


W ten sposób niesprawiedliwy zapozna się z argumentami, wykluczającymi go z kręgu zbawionych, i odbierze wyrok, który skarze go na unicestwienie (Flp 4,3; Ap 20,12; 3,5 BT).

Poprzez liturgię sprawowaną przez Arcykapłana żydowskiego w Miejscu Najświętszym dokonywano w starotestamentowej świątyni jej oczyszczenia. Odbywało się to w czasie dorocznej służby, pełnionej między pierwszym a dziewiątym dniem siódmego miesiąca, był to ostatni moment na otrzymanie rozgrzeszenia, czas sądu i łaski. Dzień dziesiąty siódmego miesiąca był w dorocznej służbie Dniem Przebłagania, w którym nie było już miejsca na wyznawanie grzechów i korzystanie z dobrodziejstw łaski.

Tak samo dzisiaj Świątynia Niebiańska przeżywa swoją doroczną służbę. Chrystus – jak to później wykażemy – przeszedł do jej Miejsca Najświętszego, bowiem oczyszczenie Świątyni Niebiańskiej i rozwiązanie problemu grzechu i grzeszników dokonuje się w jej Miejscu Najświętszym.

My, żyjący współcześnie, egzystujemy w czasie łaski i sądu, pisze o tym również Apokalipsa:, “bo godzina sądu Jego nadeszła [...]” (Ap 14,7 BT).

Sprawy życia wszystkich umarłych, mimo że przebywają w zaciszu grobowym, i tych, którzy niebawem umrą, będą wywoływane na niebiańską wokandę i tam dokona się ich ocena (Dz 10,42; 2 Kor 5,10 BT). W tym szczególnym miejscu i czasie, w każdej księdze życia zmarłych osób Jezus wystawia już teraz ocenę “sprawiedliwy” lub “niesprawiedliwy”.

Lecz prawdą jest również to, że pewna część ludzi nie umrze i za życia ujrzy przychodzącego Króla królów (Mt 16,27 BT).

Tuż przed paruzją Chrystusa zostanie dokonana ocena ich dotychczasowego życia. Apokalipsa mówi, że wtedy święci będą się uświęcać, a grzeszni będą jeszcze bardziej grzeszni (Ap 22,11 BT).

Taki podział ludzi żyjących na ziemi tuż przed paruzją będzie najbardziej uchwytny w momencie pojawiania się poszczególnych plag, co będzie znakiem, że skończył się dla wszystkich Dzień Przebłagania, czyli skończył się czas łaski.

Gdyby w tym czasie człowiek wcześniej oceniony przez Boga jako sprawiedliwy zgrzeszył, – co praktycznie jest już niemożliwe, nie uzyska usprawiedliwienia, bo skończył się czas łaski i to dla wszystkich (Ap 14,5 BT).

Studiując problem Golgoty, musimy go łączyć z nauką o Świątyni Niebiańskiej. I odwrotnie – rozpatrując zagadnienia związane ze świątynią, musimy je łączyć z Golgotą, która uczy nas, jak doszło do pojednania człowieka z Bogiem, a świątynia wyjaśnia kwestię związaną z usunięciem grzechu i grzeszników.

Golgota dała formalną podstawę do usunięcia grzechu i grzeszników z naszej planety, lecz ich nie usunęła. Stanie się to możliwe, dopiero, gdy sprawa każdego człowieka zostanie indywidualnie i wnikliwie rozpatrzona przez Sąd Chrystusowy, w Świątyni Niebiańskiej, tam zapadają ostateczne decyzje dotyczące każdego grzesznika.

Sama Golgota bez Świątyni Niebiańskiej nie miałaby żadnego znaczenia, skoro grzechu nie można rozpatrzyć i usunąć.

Z kolei samo istnienie świątyni bez tego, co się stało na Golgocie, uniemożliwiłoby podjęcie rozwiązania problemu grzechu i grzeszników.

Dlatego należy korzystać z dobrodziejstw płynących z Golgoty i z faktu, że Jezus jest naszym Arcykapłanem orędującym za nami w swojej Świątyni, bo tam też jest nasz konfesjonał.


Opracował Zdzislaw Gudzowski

gudzowski - 12-09-2005, 12:41

0
Wizja barana i kozła

Dn 8,1–27 JW. [ Komentowanie tego rozdziału zostało podzielone na dwa etapy: Dn 8, 1 – 9 oraz Dn 8,10 – 27]

Etap 1. Dn 8, 1 – 9

Rozdział ósmy jest charakterystyczny, dlatego, że oprócz przedstawienia religijno-politycznej historii mocarstw tworzących historię tego Świata, podaje zasadę odkupienia Ludu Bożego.

Rozdział ósmy jest uzupełnieniem rozdziału drugiego i siódmego, a jednocześnie przerzuca pomost między rozdziałem dziewiątym a dwunastym.

W tym rozdziale musimy odpowiedzieć sobie na pytania:

– czym kończą się wydarzenia rozdziału ósmego?

– rozszerzyć wiadomości na temat tego, kto kryje się pod pojęciem„małego rogu’’,

– co oznacza termin „a będzie oczyszczona świątynia” (Dn 8,14 JW)[w innych przekładach podaje się: „świątynia znowu wróci do swojego prawa” (Dn 8,14 NP); „świątynia odzyska swoje prawa” (Dn8,14 BT); „przyjdą do odnowienia swego usługi święte” (Dn 8,14
BG)].


3 I podniosłem oczy moje, i ujrzałem: a oto nad błotem stał baran jeden, mający rogi wysokie, a jeden wyższy niż drugi i podrastający. Dn 8,3 JW.

· Symbol ten jest później zidentyfikowany jako Imperium Medów i Persów (zob. wers 20).

4 Potem widziałem barana, rogami uderzającego na zachód i na północ i, na południe, a wszystkie bestie nie mogły się mu sprzeciwić ani się wyzwolić z ręki jego; i czynił według woli swej, i stał się wielkim.Dn 8,4 JW.

· To Imperium zajmowało większy obszar aniżeli Babilonia. Medo-Persowie uderzają ze wschodu ówczesnego świata, zajmują Lidię, Babilon, Egipt i zatrzymują się na jego południowych krańcach, to znaczy przed Indiami.

5 A ja uważałem: oto kozioł kóz przychodził od zachodu na wszystką ziemię nie dotykając się ziemi, a kozioł miał róg znaczny między oczyma swymi. Dn 8,5

· Kozioł kóz zwraca naszą uwagę na państwo greckie, a „znaczny róg’’ według wersu 21 to król grecki – był nim Aleksander Wielki, który od zachodu uderza na poprzednie Imperium i ze zdumiewającą szybkością odnosi sukcesy militarne.

6 I przyszedł aż do barana owego rogatego, którego widziałem stojącego przed bramą, i skoczył do niego w popędliwości siły swej.

7 A gdy się przybliżył do barana, rozjuszył się nań i uderzył barana, i zdruzgotał dwa rogi jego, a nie mógł się mu baran sprzeciwić; i obaliwszy go na ziemię zdeptał, a nikt nie mógł wybawić barana z ręki jego. Dn 8,6–7 JW.

· Działania Aleksandra Wielkiego to pasmo zwycięstw, które do dzisiaj zadziwia wielu strategów wojskowych.

8 A kozioł kóz stał się bardzo wielkim, a gdy urósł, złamał się róg wielki i wyrosły pod nim cztery rogi na cztery wiatry niebieskie. Dn 8,8 JW.

· Aleksander Wielki doprowadził Grecję do potęgi Imperium, które jednak po jego śmierci rozpadło się na kilka ośrodków władzy politycznej, niemniej pod względem kulturowym stanowiło nadal– aż zostało podbite przez Rzym – jeden świat hellenistyczny.

W kolejnych wersach tego rozdziału zobaczymy działanie małego rogu w dwóch fazach:

1. Faza – Imperium Rzymskie (Dn 8,9);

2. Faza – biskup Rzymu – System papieski (Dn 8,10–12.23–25).

1. Faza – Imperium Rzymskie (Dn 8,9)

9 A z jednego z nich wyszedł róg jeden mały, i stał się wielkim na południe i na wschód i na moc. Dn 8,9 JW.

· W języku hebrajskim początek wiersza 9 jest napisany następująco:„Umin – ha’ achath mehem’’, co znaczy: „A z jednej z nich”, czyli z jednej strony świata, a nie: „A z jednego z nich”.
:„Umin – ha’ achath mehem’’ = „A z jednej z nich”,

A zatem w miejsce: „A z jednego z nich’’ powinno pojawić się właściwe tłumaczenie, to znaczy: „A z jednej z nich’’, Ponieważ hebrajski zaimek hem = „nich” i może odnosić się tylko do strony świata(Dn 8,8).


W dosłownym tłumaczeniu do hebrajskiego słowa ruchoth= „wiatry”, które może być rodzaju męskiego i żeńskiego, należy dołączyć hebrajskie hem = „nich”, wtedy okazuje się, że mały róg wychodzi ze ściśle określonej strony świata – to znaczy: „A z jednej z nich”.

Zaimek mehem jest rodzaju męskiego i liczby mnogiej i odnosi się do słowa „wiatry” – hebrajskie ruchoth, które jest rodzaju żeńskiego i męskiego liczby mnogiej.

Słowo „rogi”, hebrajskie keren, jest rzeczownikiem rodzaju żeńskiego. W tej sytuacji należałoby czytać, że mały róg wyszedł z jednej ze stron świata.

· Przy takiej interpretacji staje się zrozumiały jeszcze inny tekst z tej księgi (Dn 8,22): mały róg dochodzi do swej potęgi przez kolejne zajmowanie czterech królestw (zob. Dn 8,23). Pojawia się pod koniec królowania czterech diadochów i dochodzi do swej wszechmocy poprzez zajmowanie poszczególnych hellenistycznych państw. Dn 8,9 podaje, z której strony świata była prowadzona ekspansja militarna małego rogu (Rzym) i w którym kierunku zmierzała.

Z kolei Dn 8,23 podaje czas powstania małego rogu jako znaczącej siły militarno-politycznej, a później religijno-politycznej w ówczesnym świecie, czyli Systemu papieskiego.
Wiemy, że mocarstwem pojawiającym się po czterech królestwach greckich jest Imperium Rzymskie, ponieważ widzenia z ósmego rozdziału są ściśle związane z widzeniami, które znajdujemy w drugimi siódmym rozdziale.

W pierwszej fazie mały róg, idąc z zachodu jako Imperium Rzymskie, kieruje swoją ekspansję na świat hellenistyczny, uzależniając od siebie południe i wschód ówczesnego świata, to znaczy Egipt i państwo Seleucydów, aby później Palestynę (Dn 8,9 BT) przyłączyć do Imperium Romanum.

Opracował Zdzislaw Gudzowski

Wojtek37 - 13-09-2005, 10:37

Powiedz bracie , co miało by z tego wynikać coś napisał?.
gudzowski - 13-09-2005, 11:15
Temat postu: przepowiednie biblijne
Witaj!

To zależy kto czego szuka.

Jeden porównując przepowiednie biblijne z otaczającą rzeczywistością może przekonać się że wszystko jest pod kontrolą Boga, więcej nie jest Bożym zamiarem czymkolwiek nas zaskakiwać , lecz takie prowadzenie ludzi , aby świadomie wkraczali w przyszłość i nie zbłądzili z drogi prowadzącej do życia wiecznego .


Drugi nie ma wątpliwości w której religii pojawia się Bóg Prawdziwy, bo tylko taki Bóg zna przyszłość.

Trzeci będzie szukał tego, jakie są wynikające z Biblii Boże oczekiwania wobec człowieka.

Czwarty znajdzie wreszcie właściwy komentarz do symboliki biblijnej.

Piąty odkryje zapomniane prawdy biblijne.

Szósty przekona się,że przepowiednie biblijne są źródłem nadziei na wspaniałą przyszłość,a także źródlem nadziei na czas o którym pisze Daniel , Dn 12,1 a ponadto udzielają wiele użytecznych podpowiedzi w opowiedzeniu się po właściwej stronie.

Siódmy poprzez studium Księgi Daniela i Apokalipsy będzie docierał do pozostałych ksiąg Pisma Świętego, lub odwrotnie studium Pisma Świętego spowoduje to,że w końcu dotrze do tych wyżej wymienionych dzieł bosko - ludzkich, i będzie chciał zrozumieć co to wszystko oznacza.

Życzę miłej lektury zdzisław

gudzowski - 18-09-2005, 10:01

11
Wizja barana i kozła

Etap 2. Dn 8,10 – 27

2. Faza – biskup Rzymu – System papieski(Dn 8,10–12.23–25)

10 I rozwielmożył się aż do siły niebieskiej, i zrzucił część siły i gwiazd, i podeptał je.

11 I aż do książecia siły rozwielmożył się, i odjął od niego ofiarę ustawiczną, i zburzył miejsce świątyni jego.


12 I dano mu moc przeciw ustawicznej ofierze dla grzechów, i porzuconą będzie prawda na ziemi, i będzie czynił, a powiedzie mu się. Dn 8,10–12 JW.

W drugiej fazie działalność małego rogu ma charakter religijny, świadczą o tym następujące zachowania:

1. „Wzniósł się on aż do wojska niebieskiego i strącił na ziemię część
wojska [...]” (Dn 8,10 BT).

Nad zbawieniem człowieka pracują również zastępy anielskie, a te prerogatywy przejął na siebie Kościół katolicki i jego hierarchowie, twierdząc, że w ich Kościele jest pełnia środków zbawienia. Nauka Pisma Świętego nie łudzi człowieka koniecznością zdobycia środków umożliwiających zbawienie, lecz podaje:

8 Łaską, bowiem jesteście zbawieni przez wiarę. A to pochodzi nie od was, lecz jest darem Boga:
9 nie z uczynków, by się nikt nie chlubił.
10 Jesteśmy, bowiem jego dziełem stworzeni w Chrystusie Jezusie do dobrych czynów, które Bóg z góry przygotował, abyśmy je pełnili. Ef 2,8–10 BT


2. „oraz gwiazd i podeptał je’’ (Dn 8,10 BT).

Gwiazdy w kontekście Dn 12,3 oraz Dn 7,25 i Dn 8,24 BT są symbolem Ludu Bożego, atakowanego najpierw przez Imperium Rzymskie, a później System papieski (inkwizycyjne działania).

3. „Wielkością dosięgał on niemal Władcy wojska [...]” (Dn 8,11 BT).

Owym Władcą wojska – w dalszych częściach księgi Daniela nazywa się go również Władca-Pomazaniec (Dn 9,25) oraz Michał, wielki książę (Dn 12,1) – jest Jezus Chrystus.

Mały róg to biskup Rzymu, który poprzez System papieski wywyższa się aż do samego Jezusa i przypisuje sobie funkcje należące się tylko Bogu.

System papieski ma swoje kapłaństwo, proponuje przebaczenie i wymazanie grzechów, posiada skarbiec zasług, z którego czerpie środki do zbawienia, jest nieomylny, ma moc nad czyśćcem i może zwalniać od kar lub skracać czas ich trwania. Nie uznaje żadnej władzy na świecie. Jest według swego mniemania najwyższy i nieomylny. A papież jest zastępcą Chrystusa.

4. „odjął Mu wieczną ofiarę, obalił miejsce Jego przybytku i Jego
wojsko” (Dn 8,11 BT).

Odjęcie „wiecznej ofiary’’ (BT), tłumaczone jako „codzienna ofiara”(NP) bądź „ustawiczna ofiara” (JW) odnosi się do tego, co działo się każdego dnia w świątyni ziemskiej na jej dziedzińcu i w Miejscu Świętym. Tam codziennie była pełniona przez kapłanów służba
pośredniczo-pojednawcza.

Kościół rzymskokatolicki przejął z żydostwa zasadniczy rytuał świątynny, który odbywał się na dziedzińcu i w Miejscu Świętym świątyni i dodał do tego niektóre pogańskie obrzędy. Posiada ustalony stan kapłański, święta wzorowane na izraelskich zwyczajach, świeczniki, ołtarz do kadzenia, umywalnię ze święconą wodą. Służbę ofiarną stanowi msza wraz z przynależnym jej rytuałem i ofiarowaniem kadzidła. Msza jest odprawiana codziennie.

Papiestwo wprowadziło swój własny kapłański zhierarchizowany system pośrednictwa oraz panteon świętych o ściśle określonych kompetencjach w sprawach zbawienia i naszego codziennego życia. Mały róg targnął się również na prawdę o świątyni, w ten sposób, że papiestwo samowolnie przywłaszczyło sobie Boże prerogatywy dotyczące zbawienia człowieka, tworząc własny system uwolnienia człowieka od zła i możliwości uzyskania zbawienia, np. spowiedź uszna, modlitwy do świętych, zhierarchizowane kapłaństwo i jego funkcja pośrednia między Bogiem a człowiekiem.

5 Albowiem jeden jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi, człowiek Chrystus Jezus.1 Tm 2,5 BT

Skutek jest taki, że po dwudziestu wiekach chrześcijaństwa, mało kto wie o istnieniu Świątyni Niebiańskiej i o jej zbawczej funkcji, gdyż doktryna Kościoła rzymskokatolickiego „obaliła miejsce Jego przybytku”.

5. „Jako codzienną ofiarę składał występek i prawdę rzucił na ziemię; działał zaś skutecznie” (Dn 8,12 BT).

Porzucenie przez papiestwo (mały róg) części biblijnych nauk ,w tym biblijnej nauki o świątyni, nie spotyka się z Bożą aprobatą, dlatego – jak powiedziano Danielowi – ta moc zostanie w swoim czasie zmiażdżona i to bez udziału ludzkiej ręki (zob. Dn 8,25 BT).
Więcej szczegółów na ten temat dostarcza nam Apokalipsa św. Jana.


13 I słyszałem jednego z świętych mówiącego, i rzekł jeden z świętych drugiemu, nie wiem któremu, mówiącemu: „Dokądże widzenie: i ustawiczna ofiara, i grzech spustoszenia,
które się stało, a świątynia i siła będzie podeptana?”.

14 I rzekł mu: „Aż do wieczora i do poranku dni dwa tysiące trzysta, a będzie oczyszczona świątynia”. Dn 8,13–14 JW.

Postawione pytanie i uzyskana odpowiedź nie sugerują, kiedy ustaną zbrodnie przeciw Bogu, świątyni i pozostałym naukom biblijnym, ponieważ one trwają do dzisiaj.

Ale jak długo będzie unikane osądzenie małego rogu za odchodzenie od nauk Boga zawartych w Biblii?

Kiedy skończy się czas bezkarności?

Kiedy nastąpi osądzanie winnych?

Kiedy świątynia dostąpi oczyszczania z grzechów i znowu wróci do swojego prawa?

Odpowiedź brzmi: „Aż do wieczora i do poranku dni dwa tysiące trzysta, a będzie oczyszczona świątynia” (Dn 8,14 JW).

Jak już wiemy z poprzednich rozważań, w Świątyni Niebiańskiej Jezus dokonuje oceny życia każdego człowieka, aby ustalić, kto należy do grona sprawiedliwych, a od kogo należałoby uwolnić ten świat?

Oczyszczenie świątyni oznacza koniec czasu bezkarności, bo rozpoczyna się sąd – rozliczenie wszystkich, którzy obalili szereg biblijnych nauk oraz ideę Świątyni Niebiańskiej, gdzie zapadają decyzje dotyczące oczyszczenia świata od grzechu i grzeszników.

Na podstawie proroctw z dziewiątego rozdziału staje się możliwe podanie terminu rozpoczęcia „oczyszczania świątyni’’, jednak Pismo Święte nigdzie nie podaje terminu zakończenia tej służby. Chociaż pisze się o wymierzeniu kary, którą otrzyma mały róg, wiemy tylko, że będzie miało ono miejsce podczas przyjścia Jezusa (zob.
Dn 8,25).

Glosa w Biblii Tysiąclecia, do Dn 8,1 każe widzieć w tym rozdziale Antiocha IV Epifanesa, władcę z okresu helleńskiego, który w okupowanej przez siebie Palestynie wprowadził ucisk religijny i zawiesił kult świątynny. Zwolennicy Antiocha IV Epifanesa mówią, że bezczeszczenie świątyni trwało przez 2 300 wieczorów i poranków. Jest to błąd.

W Księdze Daniela w 8,13.14, nie ma mowy o tym, jak długo będzie trwało bezczeszczenie świątyni, lecz od kiedy nastąpi rozliczanie za jej bezczeszczenie. Tym bardziej że profanacja świątyni przez System papieski trwa do dzisiaj.

Glosa w Biblii Tysiąclecia do Dn 8,14 interpretuje termin czasowy– 2 300 wieczorów i poranków – następująco: „Liczba bardziej konkretna niż 7,25 oznacza czas trwania ucisku religijnego i zawieszenia kultu w świątyni na 1 150 dni (ofiarę składano dwukrotnie w ciągu dnia, rano i wieczorem).

Chodzi albo o zbezczeszczenie świątyni, które nastąpiło 8.12.167 r. i trwało do lipca 164 r. przed Chr. albo o prześladowanie Antiocha IV począwszy od 171 r.”.

Komentując tę glosę, należy zauważyć, że wyrażenie „wieczory i poranki” jest porównywalne z opisem dni stwarzania. „I tak upłynął wieczór i poranek – dzień pierwszy” – Księga Rodzaju (1,5 BT)zamiast słowa dni używa wyrażenia „wieczory i poranki”.

Powtarzam: Pismo Święte w Księdze Rodzaju podaje, że:– jeden wieczór i poranek to jeden dzień, a więc 2 300 wieczorów i poranków to 2 300 dni.

Z kolei w Pierwszej Księdze Machabejskiej (1 Mch 1,57 JW) czytamy, że od 25 grudnia 167 r. p.n.e. miało miejsce profanowanie świątyni przez Antiocha IV Epifanesa – które trwało aż do 15 grudnia164 r. p.n.e. (1 Mch 4,52 JW), a więc trwało 3 lata i 10 dni.

Zatem: 3 lata + 10 dni = 3 × 365 + 10 = 1095 +10 = 1105 dni ,czyli brakuje 45 ofiar. Jeżeli jednak doliczymy, że w sabaty składano podwójne ofiary, to okazuje się, że wychodzi wszystkiego za dużo (52sabaty × 3 lata × 2 ofiary = 312).

Istnieje jeszcze inny powód, dla którego nie można identyfikować

Antiocha IV Epifanesa z małym rogiem z wersu 9 ósmego rozdziału Księgi Daniela:

9 Z jednego z nich wyrósł inny, mały róg, i wzrastał nadmiernie ku południowi, ku wschodowi i ku wspaniałemu krajowi. Dn 8,9 BT.

– Państwo Antiocha IV Epifanesa było jedną z czterech części Imperium Greckiego ukazane jak chcą niektórzy w symbolu rogu.

– Antioch IV nie stał się jednak „wielkim na południe”, musiał się wycofać spod Aleksandrii.

– Nie powiodło mu się w Jerozolimie, zarządzenia mające doprowadzić do hellenizacji Palestyny zostały cofnięte w wyniku zbrojnego oporu Żydów.

– Antioch IV umarł podczas ekspedycji wojskowej do Iranu.

– Dynastia Seleucydów, z której Antioch był ósmym władcą, rządziła od 311–65 r. p.n.e. Jego rządy trwały od 175 do 164/163 r.p.n.e., a więc jako mały róg nie mógł powstać przy końcu istnienia czterech królestw (Dn 8,23).

– Nie sięgał aż do „wojska niebieskiego”.

– Mały róg miał usunąć tylko służbę codzienną Dn 8,11 BT, czyli służbę w pierwszej części świątyni, gdy tymczasem Antioch zabronił wszelkich ceremonii świątynnych i służby dorocznej.

– Nie każde jego działanie można nazwać skutecznym.

– Nie da się wyliczyć długości jego panowania w Judei na 2 300 dni, ani nawet 1 150 dni – od 15.12.167 do 25.12.164 r. p.n.e.

– Nie został „skruszony” bez udziału ludzkiej ręki.

Wniosek jest następujący: niemożliwe jest znalezienie dwóch wydarzeń odległych od siebie o 2 300 dni (tj. o 6 lat i 4 miesiące), które korespondowałyby z zapisem w ósmym rozdziale Księgi Daniela.

Jedyną możliwością prowadzącą do zgodności historii z proroctwem jest zastosowanie zasady „dzień proroczy równa się rokowi biblijnemu”.

W Księdze Daniela mówi się o tym, że po okresie 2 300 dni-lat nastąpi oczyszczenie świątyni. Będzie to sąd nad tymi, którzy zaliczali siebie do Ludu Bożego, a również nad tymi, którzy należeli do małego rogu.

15 I stało się, gdy ja, Daniel, oglądałem widzenie i szukałem zrozumienia, oto stanęła przed oczyma mymi jakby postać męża.
16 I usłyszałem głos męża między Ulaj, i zawołał, a rzekł:„Gabrielu, uczyń, żeby ten zrozumiał widzenie!”.
17 I przyszedł, i stanął obok miejsca, gdzie ja stałem, a gdy przyszedł, padłem przelękły na oblicze swoje i rzekł do mnie: Zrozumiej, synu człowieczy, bo czasu końca wypełni się widzenie”.18 A gdy mówił do mnie, padłem twarzą na ziemię i dotknął
się mnie, i postawił mię na nogach moich, i rzekł mi:
19 „Ja pokażę tobie, co będzie na końcu przekleństwa; bo czas ma swój koniec.
20 Baran, którego widziałeś mającego rogi, jest to król medyjski i perski.
21 A kozioł kóz jest to król grecki, a róg wielki, między oczyma jego, ten jest król pierwszy. Dn 8,15–21 JW.

Aleksander Wielki nie był oczywiście pierwszym królem Grecji, lecz w kontekście wojen prowadzonych z Medo-Persją – na pewno tak.

22 A iż po złamaniu jego urosły cztery zamiast niego, czterej królowie z narodu jego powstaną, ale nie w mocy jego. Dn 8,22 JW.

Anioł Gabriel swoją wypowiedzią nawiązuje do przyszłych walk między potencjalnymi spadkobiercami Aleksandra Wielkiego.

23 A po królestwie ich, gdy urosną nieprawości, powstanie król niewstydliwej twarzy, a rozumiejący zagadki.
24 I wzmocni się siła jego, ale nie swymi siłami, a więcej niż kto uwierzyć może, wszystko zburzy, i powiedzie się mu, i czynić będzie.
25 I pobije mocarzów i lud świętych według woli swej, i powiedzie się zdrada w ręce jego, a serce swe podniesie ,a w dostatku wszystkich rzeczy pozabija wielu; i przeciw książęciu książąt powstanie, a bez ręki skruszony będzie. Dn 8,23–25 JW.

Powyższe wersy kierują naszą uwagę na kogoś, kto wcześniej został określony jako mały róg – System papieski (zob. komentarz do Dn 8,10–12 JW).

W siódmym rozdziale potęgą, która powstała na gruzach Imperium Rzymskiego, jest władza religijno-polityczna pokazana w symbolu małego rogu – oznaczającym biskupa Rzymu i System papieski.
Machina papieska początkowo działała wśród narodów Europy Zachodniej, aby później objąć swoją władzą znaczną część chrześcijaństwa.

Natomiast w ósmym rozdziale mały róg pojawia się po Grecji i też jest to Rzym. Jednak w pierwszej fazie jawi się jako Imperium, a w drugiej jako Rzym duchowy, czyli System papieski. Ósmy rozdział chce nam pokazać, że przejście z jednej fazy w drugą miało płynny charakter, niejako przez przeniesienie sukcesji z Imperium o charakterze politycznym na Rzym duchowy.



W kwestii małego rogu między rozdziałem siódmym a ósmym istnieje wiele zbieżności, co utwierdza nas w przekonaniu, że chodzi w nich o tę samą moc:

Mały róg Rozdział 7 Rozdział 8
W obydwu rozdziałach jest przedstawiony jako moc prześladowcza Dn 7,21.25 Dn 8,10.24

Wynosi się i bluźni Dn 7,8.20.25 Dn 8,10.11.25

Swoje ataki kieruje przeciw Ludowi Bożemu Dn 7,25 Dn 8,24

Jego działalność jest scharakteryzowana terminem proroczym Dn7,25 Dn 8,13.14

Ta geopolityczna potęga będzie istnieć do końca czasów Dn 7,25.26 Dn 8,17.19

Mały róg zostanie zniszczony w sposób nadnaturalny, czyli ludzie nie zadecydują o jego klęsce Dn 7,11.26 Dn 8,25


26 A widzenie wieczorów i poranków, o którym powiedziano, prawdziwe jest, przeto ty zapieczętuj widzenie, bo po wielu dniach się ziści”. Dn 8,26 JW.

Prorok Daniel otrzymuje polecenie zapieczętowania części widzenia, a jest nim termin czasowy wynoszący 2 300 dni.

27 A ja, Daniel, zemdlałem i chorowałem przez kilka dni, a gdy wstałem, załatwiałem sprawy królewskie; i zdumiewałem się nad widzeniem, a nie było, kto by wyłożył. Dn 8,27 JW



Powered by phpBB modified by Przemo © 2003 phpBB Group